Μπορεί να μην αναγνωρίζετε το όνομά της αν δεν παρακολουθείτε τη σόλο δουλειά της, αλλά η Leila Abdul-Rauf είναι μια έμπειρη metal μουσικός. Ως τραγουδίστρια και κιθαρίστας στο death metal συγκρότημα Vastum , και σχεδόν συχνή συνεργάτιδα με άλλους ακραίους και αντισυμβατικούς καλλιτέχνες όπως οι Dream Unending , είναι κάτι σαν βετεράνος στην 20 Buck Spin. Ωστόσο, μόνο τώρα, με την Andros Insidium , κυκλοφορεί το ομώνυμο σόλο project της σε αυτή την εταιρεία, και η αλλαγή είναι κάτι παραπάνω από συμβολική. Ενώ παραμένει στα βασίλεια της πειραματικής σκοτεινής ατμόσφαιρας -και διατηρεί την χαρακτηριστική της τρομπέτα- η μουσική έχει πάρει μια αποφασιστικά πιο βαριά στροφή καθώς η Leila ανεβάζει τον καταπιεστικό βόμβο, διαμορφώνει τα ορχηστρικά στοιχεία σε παράφωνα, παράξενα μοτίβα και ενσωματώνει άγρια, σκληρά φωνητικά. Και αν το εξώφυλλο δεν είναι αρκετά ενδεικτικό, φαίνεται να έχει κάτι να πει.
Το Andros Insidium είναι ένα είδος τελετουργίας, αλλά αλληγορικό. Η Leila χρησιμοποιεί τη θεά Ιστάρ, και συγκεκριμένα την θρυλική κάθοδό της στον κάτω κόσμο και την ανάβασή της από τον κάτω κόσμο, ως μέσο για να εξερευνήσει τη γυναικεία φύση γενικότερα. Η μυθολογία και η τελετή λειτουργούν ως πλαίσιο για να «εξορκίσουν» τους δαίμονες της πατριαρχίας και την γυναικεία οργή που τους εξοργίζει. Ο θυμός κορυφώνεται στο οδυνηρό «Andros Insidium», όπου η Leila καταδικάζει «εσένα» (άντρα) σε μια χορωδία από στοιχειωτικά μισοτραγουδισμένα άσματα, ψιθύρους και γρυλίσματα για συνεχή επίθεση και βασανισμό «αυτής» (γυναίκας). Αν και επιφανειακά ανόμοιο, θυμίζει έντονα μια Lingua Ignota της εποχής του Καλιγούλα με το μινιμαλιστικό πιάνο και την ψυχρή αφήγηση που γίνεται κραυγές. Αυτή είναι η πρώτη εμφάνιση αυτών των γάργαρων, ουρλιαχτών φωνητικών στο δίσκο, και ένα από τα δύο μόνο τραγούδια που τα περιλαμβάνουν, με το άλλο να είναι πιο κοντά στο «Return to Anu». Ο χρόνος που προηγήθηκε αυτής της κυκλοφορίας είναι γεμάτος ένταση, με την ατμόσφαιρα να κατακλύζει το ηχοτοπίο χωρίς ανάπαυλα, καθώς απόκοσμα κομμάτια και ανησυχητικά καθαρίσματα το διαπερνούν υπό τον ρυθμό των δυσοίωνων τυμπάνων και του ντέφι – κάπως σαν ένα εναλλακτικό σύμπαν Swans , αν και μερικές φορές θυμίζει τυχαία το Haunted Plasma (“Stripped Before the Eye of Death,” “Return to Anu”).
Το Andros Insiduim έχει ως στόχο να κάνει τον ακροατή του να νιώθει άβολα και το πετυχαίνει αναμφισβήτητα. Σχεδόν κάθε στοιχείο, από τα τελετουργικά μοτίβα των τυμπάνων, τις παράξενες μελωδίες από συνθεσάιζερ, τρομπέτα και έγχορδα, και τον πανταχού παρόντα χιλιάδων τόνων βόμβο, σε ταράζει. Ο ήχος των ατσάλινων τυμπάνων που ανοίγουν το άλμπουμ και επιστρέφουν μόνο στο τελευταίο κομμάτι, αμέσως ταράζει τον ακροατή. Αλλά είναι τα ποικίλα δραματικά, ολέθρια και ψυχρά -συχνά πολυκάναλα- φωνητικά της Leila (“Stripped Before the Eye of Death,” “Fractured Body”) -και οι στίχοι που παραδίδουν- που ωθούν αυτά τα συναισθήματα ανησυχίας σε πλήρη ισχύ. Ως αδύναμη μάρτυρας (“Stripped…,” “A Requiem…”, προφήτισσα (“Fractured Body,” “Return to Anu”) ή θεϊκή κριτής (“Andros Insidium”), οι τονισμένοι τόνοι της της δίνουν την αίσθηση μιας στοιχειωμένης αφηγήτριας. Και η ίδια η δυσαρμονία των φωνητικών γραμμών φαίνεται να τονίζει το ακλόνητα σκοτεινό λυρικό τους περιεχόμενο περισσότερο από ό,τι θα μπορούσαν οι πιο παραδοσιακά θλιβερές μελωδίες. Η αραιή χρήση σκληρών φωνητικών ενισχύει την αγριότητά τους, και η τελική τους εμφάνιση γίνεται σε ένα πέρασμα που μιμείται το πρώτο τους —με τους ίδιους τρίτονους του πιάνου και τον ίδιο ρυθμό των τυμπάνων— ενισχύοντας τη σημασία τους τόσο συναισθηματικά όσο και μουσικά. Συνολικά, μπορεί να είναι μια σπλαχνικά ενοχλητική εμπειρία.
- Δες επίσης: Κριτική για το Sicarius – Nex | Metal Territory
Ωστόσο, το Andros Insidium έχει επίσης μερικές groovy, ακόμη και όμορφες στιγμές. Το “Eros Anima” επικεντρώνεται σε έναν παράξενα πιασάρικο ρυθμό με το θηριοτροφείο από κρουστά, τρομπέτα και κιθάρα, ενώ το “A Requiem for Ishtar” βλέπει κλαίγοντας έγχορδα να συνοδεύουν αγγελικές σοπράνο σε έναν πραγματικά θλιβερό θρήνο, και το εναρκτήριο “Descent into Kur” αποτελείται κυρίως από αρμονικές, αν και δυσοίωνες, μελωδίες συνθεσάιζερ. Στο πλαίσιο του συνόλου, ωστόσο, τέτοιες περιστάσεις είναι ελάχιστα λιγότερο ανησυχητικές από την ασυμφωνία και απλώς αναδεικνύουν αυτές τις πιο σκληρές, πιο άσχημες στιγμές. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι κάνουν τη μουσική πιο δύσκολη στην ακρόαση από ό,τι αν απουσίαζαν εντελώς, και το όλο κομμάτι ήταν σκοτεινό και αντιπαραθετικό. Τίποτα εδώ δεν φαίνεται πραγματικά τυχαίο ή περιττό, ειδικά όταν κάποιος την αντιμετωπίζει όπως είναι η ιστορία και ακούει ενεργά. Αλλά χωρίς να αφιερώσετε όλη σας την προσοχή, μερικές από τις πιο εσωτερικές πτυχές τείνουν να σας πετάξουν αμήχανα – οι σάλπιγγες που ανακοινώνουν και τα ανδρικά drones που μοιάζουν με ντιτζεριντού στο «Senex Rule» ή η ξεδίπλωση του «Andros Insidium», για παράδειγμα.
- Ρίξε μια ματιά και εδώ: Graufar – Κριτική για το Via Necropolis | Metal Territory
Όπως συμβαίνει με μεγάλο μέρος της avant-garde μουσικής, η ικανότητά σας να ακολουθήσετε το ταξίδι του Andros Insidium θα εξαρτηθεί από την ανοχή σας στην παραξενιά και την προθυμία σας να νιώσετε άβολα. Εκτελώντας την τελετουργία της κάθαρσης, η Leila Abdul-Rauf δεν ενδίδει σε κανένα άλλο συναίσθημα παρά μόνο στο δικό της – ίσως κάτι που συμβαίνει με το extreme metal, αλλά σε αυτό το μέσο, ο κίνδυνος αποξένωσης θα μπορούσε να είναι υψηλότερος. Παρ’ όλα αυτά, πρόκειται για ένα εντυπωσιακό έργο που αξίζει τουλάχιστον μια ανοιχτόμυαλη εξερεύνηση.
Βαθμολογία: Καλό
Δισκογραφική εταιρεία: 20 Buck Spin Ιστότοποι: Bandcamp | Κυκλοφορίες Facebook παγκοσμίως: 17 Απριλίου 2026
