Χώρα: Μεξικό (Aguascalientes)
Είδος: Technical Death / Progressive Death Metal (με Aztec Folk στοιχεία)
Κυκλοφορία: 2 Μαΐου 2025 (Ανεξάρτητη)
Για fans των: Impureza, Allegaeon, Psycroptic, Gorod, Soreption.
Ξεχάστε για λίγο τους Βίκινγκς και τους πειρατές. Η ιστορία είναι γεμάτη από λαούς με σκοτεινή και απόλυτα metal αισθητική, και οι Αζτέκοι, με τις ανθρωποθυσίες τους στον Θεό του Ήλιου και του Πολέμου (Huitzilopochtli), βρίσκονται στην κορυφή της λίστας. Αυτή την αιμοσταγή, τελετουργική κληρονομιά ζωντανεύουν οι Μεξικανοί Kalaveraztekah στο δεύτερο άλμπουμ τους, “Nikan Axkan”. Η μπάντα από το Aguascalientes παντρεύει το Technical Death Metal με παραδοσιακά προκολομβιανά όργανα, όπως η οκαρίνα, οι φλογέρες, τα κοχύλια, τα τύμπανα huehuetl και η ανατριχιαστική «σφυρίχτρα του θανάτου» (ehecachichtli), δημιουργώντας ένα επιθετικό αλλά και βαθιά μυσταγωγικό αποτέλεσμα.
Tracklist :
- Nikan Axkan (El Aquí y El Ahora)
- Tonalli Nawalli (La Esencia y El Espíritu)
- Xiuhtekuhtli Weweteotl (El Fuego Ancestral)
- Yowaltekuhtli (Un Sueño En La Oscuridad)
- Tlazolteotl (La Devoradora De Inmundicia)
- Wewekoyotl (El Coyote Viejo)
- Xolotl Axolotl (La Negación Del Sacrificio)
- Illwikatl Meztli (Entre El Cielo y El Tiempo)
- Xiuhmolpilli (El Amanecer del Nuevo Sol)
ΚΡΙΤΙΚΗ : Το μεγάλο στοίχημα όταν ανακατεύεις παραδοσιακά όργανα με extreme metal είναι να μην ακουστεί το αποτέλεσμα σαν φθηνό τρικ. Και εδώ οι Kalaveraztekah το κερδίζουν πανηγυρικά. Ο Óscar Dávila χειρίζεται τα κρουστά και τα πνευστά των Αζτέκων με μαεστρία, στήνοντας μαζί με τα death metal τύμπανα του Julio C. Rivera ένα πολυρυθμικό, τελετουργικό υπόβαθρο που σε στοιχειώνει. Οι σφυρίχτρες του θανάτου και οι φλογέρες δεν καπελώνουν τη μουσική, αλλά χτίζουν μια απειλητική ατμόσφαιρα πίσω από τα brutal φωνητικά και τα riffs.
Εκεί, όμως, που η μπάντα σκοντάφτει, είναι στο καθαρά μεταλλικό κομμάτι του δίσκου. Ενώ το concept είναι τρομερό (και μας φέρνει στο μυαλό την αντίστοιχη φοβερή δουλειά των Impureza), το death metal τους ακούγεται κάπως επίπεδο. Βασίζονται κυρίως σε ένα mid-tempo groove που ταιριάζει με τα κρουστά, αλλά τους λείπουν τα πιασάρικα, κοφτερά riffs. Αν και έχουν δύο κιθαρίστες, ο ήχος τους είναι αρκετά τυποποιημένος, με τον lead κιθαρίστα Luigi V. Ponce να περιορίζεται σε κάπως προβλέψιμα arpeggios, ενώ το μπάσο του René Alpízar θάβεται κάτω από τα υπερβολικά δυνατά τύμπανα. Η παραγωγή αδικεί το εγχείρημα, κάνοντάς το να ακούγεται μονοδιάστατο, ενώ θα έπρεπε να αναδεικνύει τον πλούτο της ενορχήστρωσης.
Το αποκορύφωμα του δίσκου είναι με διαφορά το “Yowaltekuhtli – Un Sueño en la Oscuridad”, όπου η μπάντα δείχνει τα δόντια της: εξαιρετικά arpeggios, ένα πανέμορφο καθαρό σόλο που θυμίζει Stortregn, και μια θεατρική, ανατριχιαστική γυναικεία αφήγηση. Αν όλο το άλμπουμ είχε αυτή τη σπίθα, θα μιλούσαμε για αριστούργημα. Προς το παρόν, είναι μια πολύ φιλόδοξη και ενδιαφέρουσα δουλειά που βάζει τα θεμέλια για ένα φοβερό Aztec Death Metal, αλλά χρειάζεται βελτίωση στις καθαρά μεταλλικές συνθέσεις της. (Βαθμολογία: 6/10)
