Mindwork – Adrift | Metal Territory

Οι Mindwork επέστρεψαν μετά από δεκατέσσερα χρόνια σιωπής — ένα σύντομο EP του 2021 δεν αλλάζει την εικόνα — και το «Adrift» είναι το πιο φιλόδοξο πράγμα που έχουν κάνει. Πίσω από τον τίτλο κρύβεται ένα concept για τη νόσο Αλτσχάιμερ: την απώλεια της μνήμης, τη διάλυση της ταυτότητας, το σπάσιμο του μυαλού σε κομμάτια που δεν ξανακολλούν.

Χώρα: Τσεχία
Είδος: Progressive Metal, Progressive Death Metal
Για fans των: Cynic, Rivers of Nihil, Opeth, Persefone

🤘 Στήριξε το MetalTerritory

Εννέα κομμάτια, σαράντα λεπτά, με τα πιο βαριά να είναι και τα πιο μεγάλα: «The Great Deception of Mind», «Mess from Now On», «The Party’s Over». Ανάμεσά τους χωράνε το εναρκτήριο «Adrift», το «Breach the Cosmos», το «A Moment of Clarity», το «Solitary Man», το σύντομο «The Branches and the Wind and the Rain» και το κλείσιμο με το «Stars».

Τη μπάντα αποτελούν ο Martin Schuster στα φωνητικά και τις κιθάρες (και στο πιάνο του «The Branches and the Wind and the Rain»), ο Dominik Vozobule στο μπάσο, ο Filip Kittnar στα τύμπανα και ο Jiří Rambousek στις lead κιθάρες. Στο «The Great Deception of Mind» και στο «Mess from Now On» προστίθεται το σαξόφωνο του Martin Plachý. Ο δίσκος βγήκε ανεξάρτητα, χωρίς εταιρεία από πίσω.

Η άποψή μας

Εκεί που το «Adrift» πετάει είναι στα όργανα. Οι κιθάρες έχουν την ορμή και τα solos που θα περίμενε κανείς από μια μπάντα που αγαπά τους Persefone — το «Breach the Cosmos» και το «A Moment of Clarity» είναι τα καλύτερα παραδείγματα, με solos που καίνε. Τα τύμπανα κινούνται άνετα ανάμεσα στο prog και τη τζαζ, με τον vocoder του «A Moment of Clarity» να κλείνει το μάτι στους Cynic, ενώ το μπάσο παίρνει ρόλο πρωταγωνιστή: στο «The Great Deception of Mind» συνομιλεί με το σόλο, και στο «Mess from Now On» σκάβει με έναν τεχνικό death ήχο κάτω από τα blast beats.

Το πρόβλημα είναι τα φωνητικά. Τα καθαρά μέρη είναι το πιο αδύναμο σημείο του δίσκου: άτονη χροιά, προφορά που χάνεται, και μια απόσταση από το επίπεδο των μουσικών που δεν δικαιολογείται. Ενοχλητική είναι και η συνήθεια με τα σαξόφωνα — δύο smooth jazz σόλο, δύο φορές κλείνει το μάτι στο πιο φθαρμένο κλισέ του prog. Στο «Mess from Now On», που θα μπορούσε να είναι το καλύτερο κομμάτι, το τραγούδι σταματά για ένα διόλεπτο σαξοφωνικό περάσμα και χάνει όλη τη φόρα του.

Υπάρχει και το θέμα του ύφους: το «The Branches and the Wind and the Rain» είναι ουσιαστικά το «Patterns in the Ivy» των Opeth με άλλο όνομα, και οι επιρροές των Σουηδών φαίνονται σε πολλά riffs. Δίπλα σε αυτά, το κλείσιμο με το «Stars» περνάει χωρίς να αφήσει κάτι — περίεργο, για έναν δίσκο που μιλάει για τόσο βαρύ θέμα και θα ζητούσε το ακριβώς αντίθετο.

Κρατάμε τις εκτελέσεις και τη συνθετική τόλμη: δύο δεκαετίες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία, οι Mindwork παίζουν σαν μπάντα που έχει πολλά να πει. Το «Adrift» όμως δεν φτάνει στο συναίσθημα που υπόσχεται το concept του, και με δυο-τρεις αποφάσεις λιγότερο εύκολες θα μπορούσε να είναι πολύ πιο δυνατό.