Όταν το gothic doom σταματά να παριστάνει το σκοτάδι και αρχίζει να το κατοικεί
Για τους φίλους των: Paradise Lost, Moonspell, Katatonia, Sentenced, Swallow the Sun, Draconian, αλλά και όσους αναζητούν το gothic metal ως υπαρξιακή εμπειρία και όχι ως αισθητική πόζα.
Ο Maurizio Dottore ολοκληρώνει το τετραμερές concept που ξεκίνησε με τα Metamorphosis, Journey και Arrival, όμως το Death δεν λειτουργεί σαν ένας επίλογος. Είναι περισσότερο η στιγμή που το ταξίδι σταματά να έχει προορισμό και μετατρέπεται σε κατάσταση ύπαρξης. Το ποτάμι –η κεντρική αλληγορία του project– δεν εκβάλλει απλώς στη θάλασσα. Χάνεται μέσα της.
Και εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη επιτυχία του δίσκου. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με υπερβολές. Δεν κυνηγάει το εύκολο “σκοτεινό”. Δεν ντύνεται με gothic αισθητική για να κρύψει μουσικές αδυναμίες. Αντίθετα, χτίζει μια βαριά, μελαγχολική ατμόσφαιρα που μοιάζει ειλικρινής. Και αυτό, στη σημερινή gothic και doom σκηνή, είναι πιο σπάνιο απ’ όσο θα έπρεπε.
Το Death κινείται σε έναν χώρο όπου συναντιούνται το melodic gothic metal, το doom, το dark rock και οι κινηματογραφικές ενορχηστρώσεις. Οι κιθάρες παραμένουν βαριές χωρίς να εγκλωβίζονται στη λογική του riff-for-the-sake-of-riff. Τα πλήκτρα λειτουργούν υπόγεια, δίνοντας βάθος αντί για εύκολο συμφωνικό μεγαλείο, ενώ η παραγωγή αφήνει χώρο στις συνθέσεις να αναπνεύσουν χωρίς να θυσιάζει τη δύναμή τους.
Η μεγαλύτερη αρετή του δίσκου είναι η ισορροπία. Δεν γίνεται ποτέ υπερβολικά doom ώστε να βαλτώσει, ούτε υπερβολικά gothic ώστε να καταλήξει θεατρικός. Βρίσκεται συνεχώς πάνω σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ βαρύτητας και μελωδίας.
Το “Oblivion” ανοίγει την πόρτα αυτού του κόσμου με τρόπο σχεδόν υπνωτιστικό. Δεν ψάχνει το μεγάλο refrain από το πρώτο λεπτό. Χτίζει σταδιακά μια αίσθηση απώλειας, αφήνοντας τη μελωδία να λειτουργήσει περισσότερο σαν μνήμη παρά σαν hook.
Αντίθετα, το “Endgame” είναι ίσως η πιο επιθετική στιγμή του άλμπουμ. Οι κιθάρες αποκτούν μεγαλύτερο βάρος, οι ρυθμοί σφίγγουν και η συμμετοχή του Diego Rapacchietti γίνεται αισθητή μέσα από τύμπανα που πατούν γερά χωρίς ποτέ να υπερκαλύπτουν τις συνθέσεις. Δεν παίζει για να δείξει πόσο καλός είναι. Παίζει για να υπηρετήσει το τραγούδι. Κι αυτή είναι η διαφορά ενός μεγάλου drummer.
Το “Phoenix” λειτουργεί ως η απαραίτητη ανάσα. Όχι γιατί γίνεται πιο φωτεινό, αλλά γιατί υπενθυμίζει ότι ακόμη και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι υπάρχει η ιδέα της αναγέννησης. Εδώ οι Black Reuss πλησιάζουν περισσότερο την ευρωπαϊκή gothic παράδοση χωρίς να ακούγονται ως αντιγραφή των Moonspell, Paradise Lost ή Sentenced. Οι επιρροές υπάρχουν, αλλά δεν γίνονται δεκανίκι.
Το “Elysium” ολοκληρώνει το ταξίδι με τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό. Δεν αναζητά το εντυπωσιακό φινάλε. Προτιμά να αφήσει τον ακροατή να αιωρείται μέσα στη σιωπή που ακολουθεί την τελευταία νότα. Και αυτή ίσως είναι η πιο δυνατή στιγμή του δίσκου.
Ο Maurizio Dottore έχει αναλάβει σχεδόν τα πάντα: σύνθεση, ερμηνείες, παραγωγή και συνολικό καλλιτεχνικό όραμα. Το αποτέλεσμα δεν ακούγεται σαν one-man project που προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Ακούγεται σαν έργο ενός δημιουργού που ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει και κυρίως τι δεν χρειάζεται να πει.
Η παραγωγή των Roberto Macis και Giovanni Versari αποφεύγει την παγίδα της υπερβολικής συμπίεσης που μαστίζει πολλές σύγχρονες metal κυκλοφορίες. Υπάρχει όγκος, αλλά υπάρχει και αέρας. Οι κιθάρες έχουν σώμα, τα φωνητικά παραμένουν μπροστά χωρίς να πνίγουν το σύνολο και τα τύμπανα διατηρούν φυσικό χαρακτήρα.
Η ωμή αλήθεια
Το Death δεν είναι δίσκος για όλους.
Όποιος περιμένει ασταμάτητα breakdowns, τεχνική επίδειξη ή εύκολα ρεφρέν που θα κολλήσουν από την πρώτη ακρόαση, μάλλον θα απογοητευτεί. Αυτός ο δίσκος απαιτεί χρόνο. Απαιτεί διάθεση. Απαιτεί να καθίσεις μαζί του όταν πέσει το βράδυ.
Και ναι, σε ορισμένα σημεία η εμμονή στην ατμόσφαιρα περιορίζει την εκρηκτικότητα. Υπάρχουν στιγμές όπου θα ήθελες μια μεγαλύτερη κορύφωση ή ένα πιο τολμηρό ξέσπασμα. Οι Black Reuss επιλέγουν σχεδόν πάντα την αυτοσυγκράτηση αντί της έκρηξης. Για κάποιους αυτό θα είναι ένδειξη ωριμότητας. Για άλλους, χαμένη ευκαιρία.
Αλλά αυτή είναι και η ουσία του άλμπουμ.
Δεν φωνάζει.
Δεν εκβιάζει συναίσθημα.
Δεν προσπαθεί να γίνει viral.
Σε μια εποχή όπου μεγάλο μέρος της σύγχρονης metal παραγωγής μοιάζει να γράφεται για playlists και αλγόριθμους, οι Black Reuss κυκλοφορούν έναν δίσκο που μοιάζει σχεδόν αντιεμπορικός. Και αυτή η επιλογή είναι αξιοθαύμαστη.
Συμπέρασμα
Το Death είναι η πιο ώριμη και ολοκληρωμένη στιγμή στην πορεία των Black Reuss μέχρι σήμερα. Ένα άλμπουμ που δεν χρησιμοποιεί τον θάνατο ως αισθητικό αξεσουάρ, αλλά ως φιλοσοφική αφετηρία. Σκοτεινό χωρίς να γίνεται κλισέ. Μελωδικό χωρίς να χάνει βάρος. Doom χωρίς να βυθίζεται στη μονοτονία. Gothic χωρίς να μετατρέπεται σε καρικατούρα.
Δεν θα αλλάξει τον χάρτη του gothic metal.
Δεν προσπαθεί καν.
Αυτό που κάνει είναι πιο δύσκολο: προσφέρει έναν δίσκο με προσωπικότητα, συνέπεια και ψυχή. Και τελικά, αυτά είναι που μένουν όταν ο θόρυβος κοπάσει.
Βαθμολογία: 8,8/10
Για τους φίλους των: Paradise Lost, Moonspell, Katatonia, Sentenced, Swallow the Sun, Draconian, αλλά και όσους αναζητούν το gothic metal ως υπαρξιακή εμπειρία και όχι ως αισθητική πόζα.
SΟCIAL MEDIA
Official Website: www.blackreuss.com
Facebook: www.facebook.com/blackreuss
Instagram: www.instagram.com/blackreussmusic/
Youtube Channel: www.youtube.com/channel/UC9UG6Rfa93ldqXiP3D6kVyA
TikTok: www.tiktok.com/@blackreuss
