Χώρα: ΗΠΑ (Μοντάνα)
Είδος: Death Doom Metal, Progressive Metal, Atmospheric Sludge Metal
Κυκλοφορία:
2026
Για fans των: The Ruins of Beverast, Cult of Luna, Thou
Το δεύτερο full-length άλμπουμ των Αμερικανών Galvanist, με τίτλο «The Silence Between Stars», αποτελεί μια βαθιά, ατμοσφαιρική βουτιά στην ανθρώπινη φύση. Αντλώντας έμπνευση από τη φιλοσοφία του Georges Bataille, ο δίσκος πραγματεύεται την επώδυνη γέννηση της ύπαρξης, την αναζήτηση νοήματος και τη σύνδεση μεταξύ των οντοτήτων πέρα από το υλικό σώμα. Η παραγωγή εξυπηρετεί άψογα το όραμα της μπάντας, χτίζοντας ένα ογκώδες, αποπνικτικό ηχητικό τείχος που συνδυάζει ιδανικά το σκοτεινό Death/Doom με περίπλοκες Progressive δομές.
Κριτική / Σχόλιο Γεια σας ρε αδέρφια, Κώστας εδώ! Λοιπόν, κακά τα ψέματα, υπάρχει ένα “κόλλημα” στο progressive metal εδώ και χρόνια. Αν δεν βάλεις μέσα λίγη φιλοσοφία, κανένα απόσπασμα του Γιουνγκ ή λίγο Νίτσε, πώς θα πείσεις ότι η μουσική σου έχει βάθος; Πλάκα κάνω προφανώς, αλλά πολλές φορές αυτό το στυλάκι καταντάει κάπως δήθεν. Παρόλα αυτά, σε μια εποχή που η σκέψη πάει περίπατο, το να βλέπεις μπάντες να το ψάχνουν, έχει τη δική του μαγεία.
Οι Galvanist από τη Μοντάνα άφησαν τους κλασικούς και έπιασαν τον Γάλλο φιλόσοφο Georges Bataille. Τον ξέρετε; Ούτε εγώ, δεν θα σας πω ψέματα! Αλλά αυτός ο τύπος έγραφε κάτι τρελά πράγματα, και πάνω στις ιδέες του η μπάντα πάτησε για να στήσει το σκοτεινό, αρρωστημένο σύμπαν του νέου της δίσκου.
Μπαίνοντας στο ψητό, τα παιδιά δεν χάνουν χρόνο. Το άλμπουμ σκάει με το ατμοσφαιρικό “Bornless”. Κάτι περίεργα synths σε βάζουν σε ένα κενό, μέχρι να μπει το “Atrophy” και να σου ρίξει μια σφαλιάρα για να ξυπνήσεις. Βίαιες κιθάρες, τα σπαρακτικά, άρρωστα φωνητικά του Tanner Erhart, και ο Chris Navarro πίσω από τα τύμπανα να δίνει πόνο. Ο τύπος πηγαίνει από αργόσυρτο κοπάνημα σε blast beats που σε ρουφάνε σαν μαύρη τρύπα. Μέσα σε όλο αυτό το χαμό, τα πλήκτρα φτιάχνουν τρομερή ατμόσφαιρα. Πότε σε πνίγουν και πότε –όπως στο “Dreich”– σου βγάζουν μια απίστευτη, μελαγχολική ομορφιά. Και το καλύτερο; Ο δίσκος κυλάει νεράκι. Το κάθε κομμάτι στέκεται μόνο του, αλλά όλα μαζί φτιάχνουν ένα συμπαγές σύνολο.
- Δες και αυτό το σχετικό άρθρο: Cellar Noise – Panic Loves Telling Lies | Metal Territory
Πάμε τώρα και στα αρνητικά, γιατί υπάρχουν κι αυτά. Το intro (“Bornless”), κακά τα ψέματα, είναι ένα λεπτό που θα μπορούσε άνετα να έχει κοπεί ή να ενσωματωθεί στο “Atrophy” για να γλιτώσουμε το περιττό track. Επίσης, αν και ο ήχος είναι τεράστιος και σε πλακώνει, το μπάσο του Kevin George είναι σχεδόν άφαντο. Κλασικό μεταλάδικο “πρόβλημα” στην παραγωγή. Μικροπράγματα βέβαια, που δεν χαλάνε τη γενική εικόνα.
Οπότε γιατί το βαθμολογώ με 6,7; Η απάντηση είναι απλή. Ενώ οι Galvanist τα κάνουν όλα σωστά –παίζουν παπάδες, η ατμόσφαιρα είναι εκεί, οι συνθέσεις βγάζουν νόημα– νιώθω ότι λείπει εκείνη η σπίθα. Αυτό το ανεξήγητο, μαγικό X-Factor που θα κάνει το δίσκο να σου καρφωθεί στο μυαλό και να τον ακούς στο repeat. Είναι μια πάρα πολύ καλή, συμπαγής δουλειά που προτείνεται με κλειστά μάτια σε όσους γουστάρουν το είδος, αλλά ίσως απέχει ένα κλικ από το να χαρακτηριστεί “αριστούργημα”. Ίσως στο μέλλον να τον νιώσω περισσότερο, αλλά για την ώρα, μένω εδώ.
Αγαπημένα κομμάτια: Atrophy, Dreich
Βαθμολογία: 6,7/10
