Από την προέλευσή τους στην Πόλη του Μεξικού μέχρι το Φεστιβάλ SXSW του 2022 στο Ώστιν του Τέξας, τα τρία μέλη των Demons My Friends έχουν ένα κοινό ταξίδι που έκανε την ένωσή τους μοιραία. Αυτή η κοινή γεωγραφία έχει παίξει ρόλο στη μουσική τους διαδικασία, καθώς ηχογραφούν το δεύτερο άλμπουμ τους, Survive/Yourself , μεταξύ Μεξικού και Τέξας. Οι προσωπικές δυσκολίες μετά την COVID διαμορφώνουν τα θέματα του δίσκου, με ασθένειες, απώλειες θέσεων εργασίας και οικογενειακές κρίσεις να αναφέρονται ως πηγές άγχους που τροφοδότησαν τη σύνθεση των τραγουδιών τους.
Οι Demons My Friends δεν προσφέρουν δόσεις sadboi, ωστόσο. Αυτό που παίζουν είναι ένα ωμό, τραχύ και σκληρό στυλ grunge. Αν και φλερτάρει με mainstream συγκροτήματα όπως οι Alice in Chains και οι Soundgarden , το Survive/Yourself παίζει το grunge του έξω από τα συνηθισμένα. Ενώ η δημιουργία μουσικής είναι αναμφίβολα μια υγιής διέξοδος, το ερώτημα παραμένει αν είναι καλή ιδέα να γίνεσαι πολύ φιλικός με τους δαίμονές σου.
- Δες και αυτό το σχετικό άρθρο: Κριτική για το Lord of the Lost – Opvs Noir Vol. 3
Το Demons My Friends αναμειγνύει πυκνούς τόνους κιθάρας stoner/sludge με πιασάρικα alternative rock hooks για μια συναρπαστική ηχητική παλέτα. Η ασαφής κιθάρα στο εναρκτήριο τραγούδι “The Theory of Change” θυμίζει Mastodon , ενώ το ρεφρέν παίρνει μια εικόνα από ροκ συγκροτήματα της δεκαετίας του ’90 όπως οι Nirvana και οι Bush . Ωστόσο, τα κομμάτια στο Survive/Yourself διαρκούν λίγο περισσότερο από τα πιο ραδιοφωνικά παραδείγματα grunge, αφήνοντας χώρο για περιπλάνηση και παιχνίδι. Συχνά αυτές οι στιγμές χρησιμεύουν ως highlights, ειδικά το μελωδικό lead που εμφανίζεται στη μέση του τραγουδιού στο “The Last Dance”. Και παρόλο που το sludge αποδεικνύεται ο κυρίαρχος τόνος κιθάρας, το Demons My Friends δείχνει επίσης την πιο ευαίσθητη πλευρά του. Το “Kalorama”, με το πιασάρικο lead κιθάρας με γρατζουνιές, δανείζεται σε μεγάλο βαθμό από τα απαλά jam των Pearl Jam . Σε άλλα κομμάτια, η κιθάρα γίνεται πιο παιχνιδιάρικη, με ένα twang arpeggio στο “We All End Up Here” και ένα πραγματικά ωραίο ψυχεδελικό κομμάτι στο πιο πιασάρικο τραγούδι του δίσκου, “Brain Holographics”.
Δυστυχώς, το Demons My Friends καταλήγει να είναι και ο χειρότερος εχθρός του εαυτού τους. Το δεύτερο μισό του Survive/Yourself βρίσκει μια αρκετά επιτυχημένη φόρμουλα με μερικά πιασάρικα κομμάτια που θα μπορούσαν σχεδόν να περάσουν για ραδιοφωνικά. Ωστόσο, το συγκρότημα κάνει κάποιες αμφισβητήσιμες επιλογές που το κρατούν πίσω. Όσο σπουδαίο κι αν είναι το “Brain Holographics”, εκτείνεται για πολύ χάρη σε μια μακρά ορχηστρική παράκαμψη που κάνει το τραγούδι σχεδόν να χάνει τον δρόμο του. Το διασκεδαστικό, εμπνευσμένο από το High on Fire stoner κομμάτι, “Smile”, περιλαμβάνει ένα περίεργο γρύλισμα που αμαυρώνει μια μάλλον σφιχτή μελωδία. Επίσης, το θέμα είναι οι φωνητικές ερμηνείες. Δεδομένου ότι τόσο ο Pablo Anton όσο και ο Lu Salinas έχουν φωνητικά credits, δεν είμαι σίγουρος ποιος είναι ο ένοχος, αλλά ένας από τους δύο ακούγεται σταθερά εκτός τόνου, και η φωνή του πιέζεται ιδιαίτερα σε υψηλότερες συχνότητες (πιο αισθητά στα “Last Dance” και “Star Child”). Αυτά τα ηχητικά προβλήματα δίνουν μια αίσθηση ωμού συναισθήματος, αλλά αποσπούν επίσης την προσοχή από τη ροή των τραγουδιών.
- Ρίξε μια ματιά και εδώ: Κριτική για το Karnivool – In Verses | Metal Territory
Η παραγωγή, με βαθμολογία DR 10, αποδεικνύεται ευλογία, αλλά ορισμένες επιλογές παραγωγής αποδεικνύονται καταστροφικές. Το μεγαλύτερο ευλογία ανήκει στις κιθάρες. Ο πυκνός, ασαφής τόνος είναι τόσο ικανοποιητικός καθώς πυροδοτείται στο “The Theory of Change” και ξανά περίπου δύο λεπτά μετά την έναρξη του “We All End Up Here”. Ομοίως, το μπάσο του Salinas ωφελείται, προσθέτοντας λίγο funk στο “Brain Holographics” και λίγο άσχημο στο “Smile”. Ωστόσο, σε όλο το Survive/Yourself υπάρχουν περίεργα ηχητικά προβλήματα που μειώνουν τη μουσική. Το φινάλε του “The Theory of Change” ακούγεται σαν κάποιος να άφησε το παιδί του να παίξει με τον εξοπλισμό ηχογράφησης, καθώς μια παιδική φωνή επαναλαμβάνει το “εγώ” ξανά και ξανά. Άλλα εφέ θορύβου ξεγέλασαν τον εγκέφαλό μου κάνοντάς με να νομίζω ότι άκουγα κάτι έξω από τη μουσική. Οι παλμοί των τυμπάνων σε σχήμα σταγόνας βροχής στο “Brain Holographics” με έκαναν να κοιτάξω το ταβάνι, φοβισμένος μήπως δω κάποια διαρροή. Φωνητικές ιδιορρυθμίες εδώ κι εκεί, όπως τα παράξενα σημεία που ακούγονται στο “Star Child”, μου έδωσαν την αίσθηση ότι κάποιος είχε πλησιάσει κρυφά από πίσω μου. Η διόρθωση αυτών των προβλημάτων θα είχε ως αποτέλεσμα ένα πολύ πιο ομαλό άλμπουμ.
- Ρίξε μια ματιά και εδώ: Witch Ripper – Through the Hourglass – Κριτική
Ενώ παρουσιάζουν μερικά ωραία κομμάτια και ωραίες ιδέες, οι Demons My Friends έχουν μερικούς δαίμονες να ξορκίσουν από το ρεπερτόριό τους στη σύνθεση τραγουδιών. Υπάρχουν πτυχές της πιο πειραματικής τους πλευράς που λειτουργούν καλά – μερικά εξερευνητικά ορχηστρικά περάσματα και οι ποικίλοι ήχοι της κιθάρας. Ωστόσο, μερικά από αυτά που κάνουν απλώς απομακρύνουν τους ακροατές από τη μουσική εμπειρία. Έχουν μια σαφή κλίση σε μερικά σπουδαία hooks – βρίσκω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάω το ρεφρέν στο “Brain Holographics” αρκετά συχνά, για παράδειγμα. Ανυπομονώ να ακούσω πώς καταφέρνουν να εξελίξουν το μείγμα πειραματικής και mainstream μουσικής τους στην επόμενη κυκλοφορία τους.
Βαθμολογία : 2.0/5.0
DR : 10 | Μορφή που αξιολογήθηκε : WAV
Δισκογραφική εταιρεία : Ripple Music
Ιστότοποι : Bandcamp | Facebook | Επίσημες
κυκλοφορίες ιστότοπου παγκοσμίως : 17 Απριλίου 2026
