Το ευρύ φάσμα του black metal περιλαμβάνει πολλά υποείδη – 1ο κύμα, 2ο κύμα, raw, συμφωνική, ατμοσφαιρική, post – και η λίστα συνεχίζεται. Μια θέση της black metal σφαίρας, χωρίς μεγάλο μέγεθος δείγματος ούτε μεγάλο κοινό, είναι η black metal hip-hop. Σίγουρα, μερικοί καλλιτέχνες μου έρχονται στο μυαλό: οι Ghostemane , για παράδειγμα. Έπειτα, υπάρχει αυτό που κάνουν οι Zeal & Ardor , καθώς και το project NADDDIR των Déhà , το οποίο συνδυάζει λάμψεις black metal με trap beats και cloud rap.
Στο τασάκι πετάει το σλιπ του, ας πούμε, ο μυστηριώδης Βερολινέζος Foghazer με το ντεμπούτο του στο Hypnotic Dirge, He Left the Temple , ένα άλμπουμ που αποτελείται από εννέα κομμάτια με έναν μόνο τίτλο, τα οποία αθροιστικά γράφουν «’He’ ‘Left’ ‘The’ ‘Temple’ ‘And’ ‘Fog’ ‘Followed’ ‘Him’ ‘Out», και περιγράφονται από τον καλλιτέχνη ως «ήχος χαμηλής ορατότητας: αργοί ρυθμοί, παραμορφωμένη μνήμη και ομίχλη ως χώρος και συναίσθημα». Θα ανοίξει ο Foghazer τις πύλες σε ένα νέο υπο-υπο-είδος, ή θα είναι απλώς ένα ακόμη one-man συγκρότημα που ζει σε υπόγειο και βγαίνει από τον χαμηλότερο «ναό» των γονιών του σε μια ομίχλη καπνού κάνναβης και lo-fi μελωδιών αναζητώντας λιχουδιές.
Αν οι Moderator και οι Portishead έβγαιναν άψογοι και «βρώμιζαν» τους Burzum σε κάποιο no-tell μοτέλ, το αποτέλεσμα αυτής της ένωσης θα ακουγόταν σαν τους Foghazer . Αποφεύγοντας σχεδόν όλα τα φωνητικά, το He Left the Temple χρησιμοποιεί trip-hop drum beats με περιστασιακά blasts και jazz fills, μελαγχολικές-ομαλές γραμμές μπάσου και απόκοσμα plucked ή Filosofem -leaved κιθάρες βουτηγμένες στην αντήχηση για να θωρακίσουν το μεγαλύτερο μέρος της ακουστικής τους παλέτας. Προσθέστε και μερικά τραχιά, τύπου Portishead turntablism, οπερατικά κελάηδίσματα γυναικείας σοπράνο, bleepity-bloops τύπου Master Boot Record (“He,” “Followed”) ανάμεσα σε άλλους τυχαίους ήχους, και έχετε την ουσία του τι συμβαίνει εδώ. Το He Left the Temple χτυπά μια αξιοπρεπή κινηματογραφική χορδή, θυμίζοντας μια lo-res εμπειρία film noir που, τουλάχιστον στην ταινία που μου έρχεται στο μυαλό, ακολουθεί τον Foghazer και την παρέα του από corpse painted black metal beatniks καθώς περιπλανιούνται στους σκληρούς δρόμους μιας «κάθε πόλης» αναζητώντας μπελάδες.
Χαλαρό και ζοφερό, το Foghazer φτιάχνει ωραία ατμόσφαιρα. Το He Left the Temple θα χρησίμευε εξίσου καλά ως soundtrack lounge-σαύρας που επαναλαμβάνεται ασταμάτητα σε ένα νευρικό, αστικό underground μπαρ με πούρα και ουίσκι, όπως θα ήταν και μουσική για κάποιο black metal remake της ταινίας Kids του Werner Herzog . Το “Left” έχει μια αργή, απόκοσμη δομή που μεταβαίνει από ανατριχιαστικά, μοναδικά κιθαριστικά κομμάτια σε μια βάση κύλισης διπλού μπάσου που υποστηρίζει μερικά ωραία, μελωδικά μοτίβα riff. Το “Fog” είναι ένα άλλο ξεχωρίζει. η τριπική γραμμή του μπάσου και οι παγιδευτικοί ρυθμοί του ανταλλάσσουν γροθιές με περάσματα από doomy tremolo και κυλίσματα διπλού μπάσου, και με έκαναν να σκεφτώ, “έτσι θα ακουγόταν το Darkthrone αν δοκίμαζαν κάτι τέτοιο”. Υπήρξαν πολλές στιγμές που βρέθηκα να γλιστράω άνετα στο groove που έβαζε το Foghazer , με το κεφάλι μου να κυλιέται μέσα στο Όσλο με την εξαπατημένη νεκροφόρα μου σε πλήρη ισχύ. Δυστυχώς, δεν με καλύπτει πλήρως όλη η ομίχλη στο ναό.
Υπάρχει ένα σκοτεινό νήμα ομοιότητας που διατρέχει σχεδόν όλο το He Left the Temple και επηρέασε τη συνολική μου εμπειρία. Ο Foghazer ξεπλένει και επαναλαμβάνει τη συνθετική του φόρμουλα έτσι ώστε, αν έπρεπε να περιηγηθείτε στα πρώτα πέντε δευτερόλεπτα κάθε κομματιού από το “He” στο “Fog”, το καθένα ξεκινά με τον ίδιο τρόπο, κάτι που συνολικά έχει ένα υπνωτιστικό αποτέλεσμα που σε απομακρύνει από αυτό που συμβαίνει παρά σε τραβάει μέσα. Συνέχιζα να ελέγχω τον αριθμό του κομματιού κατά καιρούς για να δω αν είχα παίξει κατά λάθος το ίδιο τραγούδι ξανά. Το άλλο μειονέκτημα που πρέπει να προσάψω στον He Left the Temple είναι όταν ο Foghaze γέρνει περισσότερο στο black metal του. Το “Temple” είναι το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αυτού, καθώς ξεκινάει σκεπτικά, με μερικούς μελαγχολικούς τόνους μπάσου και λεπτά κιθαριστικά κομμάτια πριν καταλήξει στο τμήμα του trip-hop beat, το οποίο διακόπτεται αγενώς στο 1:25 από ένα ενοχλητικό blast beat που πάλλεται συνεχώς κάτω από αυτές τις ανατριχιαστικές κιθάρες. Αυτό το κομμάτι περιέχει επίσης τα μόνα φωνητικά του Foghazer , τα οποία, για εμάς, είναι μια ευλογία καθαυτή, αφού βρίσκω το ιδιαίτερο είδος της κραυγής του μάλλον τραχύ.
Υπάρχουν μερικά ωραία πράγματα στο He Left the Temple , αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα βάλει τον Foghazer στον χάρτη. Εκτιμώ το groove και την ατμόσφαιρα που μπορεί να δημιουργήσει κατά καιρούς, αλλά ως ένα κυρίως ορχηστρικό άλμπουμ, η έλλειψη οποιασδήποτε πρόσθετης δυναμικής που με έκανε να θέλω περισσότερα από τον Foghazer . Όπως έχουν τα πράγματα, το He Left the Temple προσφέρει μια διασκεδαστική μουσική υπόκρουση, αλλά όχι κάτι περισσότερο.
Βαθμολογία : 2.5/5.0
Δισκογραφική εταιρεία : Hypnotic Dirge Records
Ιστότοποι : Bandcamp | Κυκλοφορίες Instagram παγκοσμίως : 27 Μαρτίου 2026
