Το «The Final Chapter» των Hypocrisy κυκλοφόρησε στις 6 Οκτωβρίου 1997. Ο τίτλος δεν ήταν τυχαίος: εκείνη την εποχή ο δίσκος είχε στηθεί για να είναι το τελευταίο κεφάλαιο της μπάντας. Τελικά δεν ήταν, και ευτυχώς, γιατί αυτό που άφησε πίσω του στέκεται ακόμη και 29 χρόνια μετά.
Μετά το «Abducted»: η εποχή και το τρίο
Ο δρόμος είχε ανοίξει με το «Abducted» του 1996. Οι Hypocrisy δεν ήταν πια απλώς ένα ακόμη σουηδικό death metal σχήμα: η μελωδία έπαιρνε όλο και μεγαλύτερο ρόλο, η ατμόσφαιρα πάγωνε, και η μουσική απέκτησε μια αίσθηση σχεδόν εξωγήινη. Στο «The Final Chapter» το τρίο των Peter Tägtgren, Mikael Hedlund και Lars Szöke έδεσε τα πάντα σε έναν ήχο που αναγνωρίζεται με το πρώτο δευτερόλεπτο. Ο Tägtgren έπαιξε κιθάρες, φωνητικά και keyboards, έγραψε τη μουσική και ανέλαβε την παραγωγή στα Abyss Studios.
Ο ήχος: μελωδία πάνω από το σκοτάδι
Εδώ δεν μετράει μόνο η ταχύτητα. Ο δίσκος καταλαβαίνει πότε να πατήσει γκάζι και πότε να κόψει, και αυτή η ισορροπία είναι το μεγάλο του όπλο. Υπάρχουν mid-tempo περάσματα, βαριές στιγμές που αγγίζουν το doom, μελωδίες που αναδύονται από το σκοτάδι. Οι κιθάρες γεμίζουν τον χώρο χωρίς να σκεπάζουν τίποτα, τα τύμπανα χτυπούν δυνατά, και τα φωνητικά του Tägtgren πάνε από βαθύ βρυχηθμό σε κραυγές απόγνωσης. Η παραγωγή δεν θάβει την ατμόσφαιρα, τη βάζει μέσα στη μουσική.
Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν
Το «Inseminated Adoption» ανοίγει τον δίσκο με επίθεση. Το «Inquire Within» είναι βαρύ, σκοτεινό και υπνωτικό — δεν βιάζεται καθόλου, σε πλακώνει με το βάρος του. Το «Adjusting the Sun» είναι ίσως το κομμάτι που συμπυκνώνει ό,τι αγαπάμε στους Hypocrisy αυτής της περιόδου: μελωδία, βάρος, μελαγχολία, απειλή. Στη διασκευή του «Evil Invaders» των Razor η μπάντα θυμάται το παλιό, αχαλίνωτο metal, και ο δίσκος κλείνει με το ομώνυμο «The Final Chapter».
Η κληρονομιά
Πίσω από όλα αυτά κρύβεται και η θεματολογία: εξωγήινοι, απαγωγές, πειράματα, ο φόβος μπροστά στο άγνωστο. Δεν ήταν ένα στιχουργικό τρικ, γιατί ακουγόταν μέσα στη μουσική — ακόμη κι αν δεν καταλάβαινες λέξη, ο ήχος σε έβαζε σε έναν κόσμο νύχτας και ερημιάς. Δεν είναι το πιο ακραίο άλμπουμ τους, και κάποιος θα προτιμήσει το «Abducted» ή το ομώνυμο «Hypocrisy». Δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι τα riffs έχουν ακόμη όγκο, οι μελωδίες σου κολλάνε, και η εναλλαγή από την οργή στη μελαγχολία λειτουργεί ακόμη.
Δες επίσης: Dark Tranquillity – The Gallery και In Flames – Clayman.
