Χώρα: Η.Π.Α.
Είδος: Progressive Black / Death Metal
Κυκλοφορία: 8 Μαΐου 2026 (Black Lion Records)
Για fans των: Enslaved, Thy Catafalque, Ne Obliviscaris, Opeth.
Έχοντας αφήσει οριστικά στο παρελθόν τις πρώιμες metalcore ρίζες τους, οι Αμερικανοί IATT επιστρέφουν με το τέταρτο full-length τους, “Etheric Realms of the Night”. Πρόκειται για την πιο πειραματική και φιλόδοξη δουλειά τους μέχρι σήμερα. Το άλμπουμ καταπιάνεται με εκείνη την περίεργη, οριακή κατάσταση του μυαλού ανάμεσα στην πλήρη συνείδηση και τον βαθύ ύπνο. Μουσικά, η μπάντα στήνει ένα δαιδαλώδες σκηνικό όπου η ωμότητα του death/black metal συναντά απρόσμενες prog ενορχηστρώσεις, ενσωματώνοντας πνευστά, πιάνο και βιολιά, με τη συμμετοχή εκλεκτών καλεσμένων όπως ο Jørgen Munkeby (Shining) στο σαξόφωνο.
Ενδεικτικά Κομμάτια :
- 1.Drift Away 06:39
- 2.To Lie Beneath 09:12
- 3.Somniphobia 06:03
- 4.Pavor Nocturnus 07:22
- 5.Quietus 07:17
- 6.Walk Amongst 08:05
- 7.Hypnos 03:38
ΚΡΙΤΙΚΗ : Έχετε νιώσει ποτέ εκείνη την περίεργη, σχεδόν τρομακτική αίσθηση ακριβώς πριν σας πάρει ο ύπνος; Εκεί που το μυαλό ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τα όνειρα και δεν ελέγχεις απόλυτα τι σκέφτεσαι; Αυτόν ακριβώς τον «γκρίζο» χώρο του υποσυνείδητου έβαλαν στόχο να μελοποιήσουν οι IATT. Και για να το πετύχουν αυτό, βουτάνε στα βαθιά ενός ακραίου, προοδευτικού black/death ωκεανού, δημιουργώντας μια δουλειά που δεν χωράει εύκολα σε ταμπέλες.
Το “Etheric Realms of the Night” είναι μια μεγαλομανής, ηχητική σπαζοκεφαλιά. Η μπάντα ρίχνει τα πάντα στο τραπέζι, στήνοντας ένα μαθηματικά υπολογισμένο χάος. Εκεί που τρως στη μάπα τα ανελέητα, τραχιά φωνητικά του Jay Briscoe και τις κιθάρες να αλλάζουν μέτρα με ιλιγγιώδεις ρυθμούς (όπως στο σαρωτικό “Drift Away” με το φανταστικό sample του Alan Watts), ξαφνικά σκάνε στοιχεία που σε αφήνουν άφωνο. Εδώ οι καλεσμένοι δεν κάνουν απλά ένα πέρασμα, αλλά καθορίζουν τον ήχο: Ο Jørgen Munkeby των τεράστιων Shining δίνει ρέστα με το σαξόφωνό του, ειδικά στο “Walk Amongst” όπου η jazz τζαμάρει με το death metal, ενώ το φλάουτο του Didier Malherbe και το στοιχειωτικό βιολί του Benjamin Karas (ακούστε την κορύφωση στο “Quietus”) δημιουργούν απίστευτες, «ονειρικές» αντιθέσεις με την ωμότητα των Αμερικανών.
Υπάρχει όμως ένα τίμημα σε όλο αυτό το υπερθέαμα. Ο δίσκος είναι τόσο αφόρητα «πυκνός» σε πληροφορία, ιδέες και ενορχηστρώσεις, που κάποιες φορές νιώθεις ότι σε πνίγει. Σίγουρα υπάρχουν πιο ατμοσφαιρικά, ήρεμα μέρη με πιάνο για να πάρεις μια ανάσα, αλλά είναι φευγαλέα. Αν δεν του δώσεις την 100% αμέριστη προσοχή σου, αυτό το ογκώδες κράμα ήχων θα σε κουράσει. Μιλάμε για ένα άλμπουμ φτιαγμένο αποκλειστικά για όσους αντέχουν το πειραματικό, ανελέητο σφυροκόπημα και γουστάρουν να χάνονται μέσα σε μουσικούς λαβύρινθους. Δύσκολο άκουσμα, αλλά αναμφίβολα τολμηρό.
