Στυλ: Folk black metal, post-minimalism (Mixed vocals)
Συνιστάται για τους λάτρεις των: Agalloch, Colin Stetson, Panopticon
Χώρα: Βραζιλία
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 24 Μαΐου 2026
Όταν ο Phil Tougas κυκλοφόρησε άλμπουμ με τους Exxûl και Worm διαδοχικά νωρίτερα φέτος, άρχισα να αναρωτιέμαι πώς οι παραγωγικοί καλλιτέχνες με πολλαπλά projects διατηρούν τις μπάντες τους ξεχωριστές στο μυαλό τους. Πώς ήξερε ο Phil Tougas ποια riffs θα ήταν epic doom ( Exxûl ) και ποια gothic black doom ( Worm ); Πώς διακρίνει ποια shreddy σόλο κιθάρας είναι πιο κατάλληλα για λατρεία Cryptopsy ( Serocs ) ή power/prog ( Eternity’s End ); Αυτό με φέρνει στους Βραζιλιάνους Kaatayra , το συγκρότημα ενημέρωσε για την ύπαρξη των Caio Lemos στα μέσα του 2020. Αφού κυκλοφόρησε πέντε άλμπουμ με το ψευδώνυμο, ο Lemos έθεσε τους Kaatayra σε επ’ αόριστον παύση . Στο μεταξύ, παρέμεινε απασχολημένος με άλλα projects – έχω κάνει κριτική για επτά άλμπουμ του για το blog από τη διάλυση των Kaatayra , και αυτά δεν είναι όλα όσα έχει κυκλοφορήσει σε αυτό το χρονικό διάστημα. Με πολλά έργα για να διαλέξετε, γιατί ο Caminhos de Água οδήγησε στην αναβίωση του Kaatayra ;
- Δες και αυτό το σχετικό άρθρο: Κριτική: Ram-Zet – Sapien | Metal Territory
Ο Lemos έχει κυκλοφορήσει αρκετά αριστουργήματα με διάφορα ονόματα, με τόση δημιουργικότητα και προσπάθεια όσο και ο Kaatayra , αλλά νομίζω ότι ο Kaatayra είναι ο πιο αυθεντικός του , ενσαρκώνοντας τον Caio Lemos ως άνθρωπο. Ο Bríi και οι άλλοι έχουν τον χαρακτηριστικό του ήχο και συχνά αγγίζουν το υπέροχο, αλλά μπορείς να νιώσεις την καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου ενσωματωμένη στα Só Quem Viu o Relâmpago à Sua Direita Sabe , Inpariquipe και τώρα στο Caminhos de Água . Όπως υποδηλώνει ο τίτλος, το Caminhos de Água είναι εμπνευσμένο από τα ειδυλλιακά ποτάμια στην κεντρική Βραζιλία, από όπου κατάγεται ο Lemos, και χρησιμοποιεί αυτό το φυσιοκρατικό θέμα για να πλαισιώσει μια μεταφορά στη μνήμη της γιαγιάς του, η οποία απεβίωσε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης: Δεδομένου του πολύπλευρου σκοπού αυτού του νεότερου άλμπουμ Caio Lemos, η αναγκαιότητα του ονόματος Kaatayra είναι σαφής. Τόσο το εναρκτήριο “Rio Preto” όσο και το τελευταίο “Remanso de Maria” – ένα ήρεμο μινιμαλιστικό κομμάτι αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στη γιαγιά του – περιέχουν λόγια της ίδιας. Το τελευταίο είναι μια απίστευτα γλυκιά και ελαφρώς χιουμοριστική ανταλλαγή μεταξύ τους, στην οποία ο Κάιο τη διδάσκει πώς να απαγγείλει το μικρό ποίημα που έγραψε για την εισαγωγή, παρέχοντας μια συγκινητική εικόνα της σχέσης τους. Ο Λέμος τραγουδά επίσης για το πώς τον έμαθε να αγαπάει αλλά ποτέ πώς να λέει αντίο στο “Remanso de Maria”. Συνεχίζοντας την έντονη έμφαση του δίσκου στην οικογένεια, ο Λέμος χρησιμοποιεί επίσης μέρος του ομώνυμου κομματιού για να τραγουδήσει ένα αξιολάτρευτο ντουέτο με τη νεαρή ανιψιά του, της οποίας η καθαρή, ανάλαφρη φωνή συνδυάζεται φυσικά με τη δική του.
Όσοι είναι εξοικειωμένοι με τους Bríi και Kaatayra δεν θα εκπλαγούν από τον ήχο του Caminhos de Água , καθώς αποτελεί ένα ακόμη άλμπουμ με τον χαρακτηριστικό ήχο των Lemos. Όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι θα ακούσουν κάτι εντελώς πρωτότυπο, καθώς ο Kaatayra ερμηνεύει για άλλη μια φορά black metal riffs αποκλειστικά με ακουστική κιθάρα – καθώς και με μεγαλύτερη έμφαση στα ξύλινα πνευστά αυτή τη φορά – μέσα σε μια θάλασσα από πολυρυθμικά blast beats, καμπάνες, σφυρίχτρες και κρουστά. Πολλά από τα μυριάδες ρυθμικά highlights λαμβάνουν χώρα στο “Águas Passadas”, όπως τα μέρη των ντραμς και των συνθεσάιζερ που ξεθωριάζουν το ένα μέσα στο άλλο στα πρώτα στάδια του κομματιού – μια χορωδία από ψαλμένα φωνητικά κάνει το ίδιο ακριβώς μετά τη μέση. Ακολουθώντας ένα νέο, παλαιωμένο ενδιάμεσο κομμάτι που είναι γεμάτο με ήχους νερού, φλάουτα και άμορφα συνθεσάιζερ, το “Ritmo Corredeiro” ανεβάζει την ένταση με κρουστά εμπνευσμένα από ντραμς και μπάσο που εκρήγνυνται σε περίπλοκα blast beats στην αρχή του επόμενου τραγουδιού.
- Μην χάσεις αυτό το άρθρο: AURORA BOREALIS – Disillusioned by the Illusion (2026) | Κριτική | Metal Territory
Ανάμεσα σε κυματισμούς της μαυρισμένης, φορτωμένης με blast beat έντασης, ο Kaatayra χτίζει επαναλαμβανόμενα μετα-μινιμαλιστικά μοτίβα σε μεγαλοπρεπή κρεσέντο. Θεματικά, κάθε κομμάτι ξεκινά ή/και τελειώνει με ηχογραφήσεις πεδίου από τρεχούμενα ποτάμια – σαν το άλμπουμ να βρίσκεται πάντα στο ποτάμι – πριν προσθέσει αργά τα όργανα. Το πιάνο, η ακουστική κιθάρα και διάφορα στυλ κρουστών είναι το δυνατό σημείο του Lemos, ειδικά ως ένας από τους πιο υποτιμημένους ντράμερ στο metal – ολόκληρος ο ήχος του Kaatayra , συνδυάζοντας τις διάφορες επιρροές του με το black metal, συναντάται στο τελευταίο τρίτο του “Águas Passadas”. Επιπλέον, τα καθαρά φωνητικά του Lemos είναι στα πιο δυνατά τους στο Caminhos de Água . Το σύνθετο μείγμα συναισθημάτων που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ηχογράφησης για τον δίσκο έρχονται στην επιφάνεια μέσω της φωνής του. Όπως πάντα σε ένα άλμπουμ των Kaatayra , τα σκληρά φωνητικά αποτελούν μια πολύτιμη υφολογική αντίθεση, αλλά είναι επίσης και το πιο αδύναμο κομμάτι, μάλλον χρηστικό στυλιστικά – τα guest φωνητικά του Flávio Dourado, τα οποία είναι ένα μείγμα καθαρού/σκληρού στυλ, στο “Águas Passadas” είναι δυνατά.
Το μεγαλύτερο δυνατό σημείο του Caminhos de Água σε σύγκριση με άλλα άλμπουμ των Kaatayra είναι η παραγωγή του, η οποία επιτρέπει στον Lemos να κρυσταλλώνει τα συναισθήματα στη μουσική, όντας πιο φωνητικά από ποτέ. Οι συσσωρεύσεις και οι αναλύσεις διευκολύνονται από την ευρεία δυναμική που επικεντρώνεται στη διαφανή παραγωγή παρά στον απόλυτο ηχητικό έλεγχο, επιτρέποντας σαφήνεια τόσο στα metal όσο και στα folk μινιμαλιστικά τμήματα. Ο Lemos καταφέρνει να διατηρήσει τη γήινη ατμόσφαιρα που είχαν τα προηγούμενα άλμπουμ, ενώ παράλληλα προσαρμόζεται αρκετά ώστε να ταιριάζει με την ηρεμία ενός ελικοειδούς ποταμού.
Ο Caio Lemos προσφέρει ξανά και ξανά εξαιρετική ποιότητα, και το Caminhos de Água συγκαταλέγεται στα καλύτερα έργα του μέχρι σήμερα. Το Caminhos de Água είναι ένα καθαρτικό άλμπουμ που αποτυπώνει το μεγαλείο της φυσικής ομορφιάς της Βραζιλίας, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως ένας ήσυχος φόρος τιμής στη γιαγιά του. Ενώ η μουσική του Lemos υπερβαίνει όποιο και αν είναι το όνομα του project, είναι απολύτως ταιριαστό ότι ένα τόσο οικείο άλμπουμ αποτελεί μια επιστροφή σε αυτό που ξεκίνησε όλα, ένα ταιριαστό νέο κεφάλαιο για τον Kaatayra .
Προτεινόμενα κομμάτια: Rio sem Nome, Águas Passadas, Caminhos de Água
Μπορεί επίσης να σας αρέσουν: Bríi, Vestígio, Salqiu, Vauruvã, Oksät, Antropoceno
Τελική ετυμηγορία: 9/10
Σχετικοί σύνδεσμοι: Bandcamp | Instagram
Ετικέτα: ανεξάρτητος
Ο Kaatayra είναι:
– Caio Lemos (όλα)
Με καλεσμένους :
– A. Lemos (φωνητικά: κομμάτι 6)
– Dona Maria (προφορικός λόγος: κομμάτια 1, 7)
– Flávio Dourado (φωνητικά: κομμάτι 3)
– Pedrito Hildebrando (φωνητικά: κομμάτια 2, 6)
