Στυλ: Progressive metal, sludge metal (μεικτά φωνητικά)
Προτείνεται για οπαδούς των: Mastodon, Baroness, Khemmis, Spirit Adrift
Χώρα: Ηνωμένες Πολιτείες (Ουάσινγκτον)
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 10 Απριλίου 2026
Καθώς πλησιάζουμε τα είκοσι τέσσερα χρόνια από τότε που οι Mastodon έκαναν το ντεμπούτο τους με το Leviathan, μια ολόκληρη γενιά έχει μεγαλώσει με το sludge και το progressive metal της μπάντας από την Τζόρτζια ως το soundtrack της ζωής της. Η επίδραση που είχε το κουαρτέτο στο σύγχρονο progressive rock και metal είναι αναμφισβήτητη, εμπνέοντας πλήθος συγκροτημάτων να ακολουθήσουν τα “προϊστορικά” τους βήματα.
Οι Witch Ripper από το Σιάτλ, προφανείς “ιθαγενείς” του Blood Mountain, επιδιώκουν να ξεχωρίσουν από το πλήθος με την τρίτη full-length κυκλοφορία τους, Through the Hourglass. Καταφέρνουν όμως να δημιουργήσουν μια μοναδική φωνή στο progressive metal ή απλώς ενσωματώνονται στην υπόλοιπη αγέλη;
Το Through the Hourglass είναι γεμάτο από αρμονικά κιθαριστικά hooks και grooves, με τις ανερχόμενες φωνητικές μελωδίες του Chad Fox και τα “ουρλιαχτά” των κιθαριστών Fox και Curtis Parker. Παράλληλα με το χαμηλά κουρδισμένο (downtuned) βουητό του rhythm section, οι Witch Ripper αντηχούν με μια βελούδινη, πλούσια, sludge αντήχηση. “Earworms” (κολλήματα), όπως το ρεφρέν του “The Portal” και οι κιθαριστικές αρμονίες του “Symmetry of the Hourglass”, διεισδύουν βαθιά στον βρεγματικό λοβό του ακροατή, αντηχώντας για πολύ καιρό μετά το τέλος του άλμπουμ. Ο ντράμερ Joe Eck είναι ένας μάγος πίσω από το σετ, συνθέτοντας σταθερά grooves που στροβιλίζονται σε δίκασες και γεμίσματα στα toms για να χτίσουν αποτελεσματικά την ένταση. Η ομοιότητα του τραγουδιού του Fox με τον φωνητικό τόνο του Brann Dailor (Mastodon) είναι αναμφισβήτητη — ενώ τα εναλλασσόμενα τραχιά και σκληρά φωνητικά του Parker μιμούνται στενά το ουρλιαχτό του Troy Sanders. Με αυτή τη σχεδόν πανομοιότυπη μίμηση των ειδώλων τους, οι Witch Ripper δυσκολεύονται να βγουν από τη βαριά σκιά των Mastodon.
Το πρώτο μισό του Through the Hourglass, μετά το εφήμερο “Odyssey in Retrograde”, προσφέρει υψηλής ενέργειας και ελκυστικά “bangers”. Τα “The Portal” και “Symmetry of the Hourglass” κυλούν ρευστά, εναλλάσσοντας τραχιά sludge κουπλέ με ανεβαστικά, κολλητικά ρεφρέν. Οι μεταβάσεις μεταξύ των σημείων είναι απρόσκοπτες, καθώς τα riffs εξελίσσονται και προοδεύουν φυσικά αντί να φαίνονται απλώς “ραμμένα” μεταξύ τους. Τα κιθαριστικά σόλο εξυπηρετούν τον ευρύτερο σκοπό του τραγουδιού, προσθέτοντας επιπλέον στρώματα μελωδίας και ανεβάζοντας το δυναμικό εύρος των Witch Ripper. Το στιβαρό “ποδοβολητό” του “Echoes and Dust” επιβραδύνει τους ρυθμούς χωρίς να μειώνει την ένταση ή την αποτελεσματικότητα. Τα ορχηστρικά τμήματα χαρακτηρίζονται συχνά από riffs που περιπλανώνται στην ταστιέρα, με μια προσέγγιση “δύο βήματα μπροστά, ένα βήμα πίσω”, ξεσπώντας σε μια αρμονική γιορτή αφού απελευθερωθούν από τις χαμηλές συχνότητες.
Ενώ ένα εμφατικό “hell ya!” χαρακτηρίζει τα πρώτα τραγούδια, το άλμπουμ κλείνει με ένα μικρό χασμουρητό, καθώς το δεύτερο μισό του Through the Hourglass, μετά το “Echoes and Dust”, υποφέρει από έναν λιγότερο ενεργητικό ρυθμό. Οι Witch Ripper ανταλλάσσουν τα κολλητικά τους hooks με πιο “proggie” στοιχεία στα “The Clock Queen”, “Proxima Centauri” και “The Spiral Eye”, το καθένα με παρατεταμένα ακουστικά περάσματα και πιο εκτεταμένες δομές. Οι πιο αργοί ρυθμοί, σε συνδυασμό με τη διάρκεια των τραγουδιών που ξεπερνά κατά μέσο όρο τα οκτώ λεπτά, κάνουν το τέλος του άλμπουμ να “σέρνεται”. Ίσως η εναλλαγή των κομματιών υψηλής ενέργειας με τα πιο υποτονικά να προσέφερε μια πιο αποτελεσματική και ελκυστική εμπειρία ακρόασης. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά τα κομμάτια στερούνται κορυφώσεων. Η αργή παραμορφωμένη μελωδία της κιθάρας στο μέσο του “Proxima Centauri” και το υπερβατικό ρεφρέν του “The Clock Queen” προσθέτουν ενδιαφέρον στην υποτονική progressive “κοιλάδα”.
Οι οπαδοί των Mastodon της εποχής του Once More ‘Round the Sun πιθανότατα θα βρουν το Through the Hourglass σχεδόν αδύνατο να μην το απολαύσουν. Αν και ο αντίκτυπος και το “ταβάνι” των Witch Ripper περιορίζονται από τη μίμηση, τα sludge hooks, οι αρμονίες και τα grooves τους ικανοποιούν. Ας ελπίσουμε ότι με τον καιρό οι Witch Ripper θα αναπτύξουν τη δική τους μοναδική φωνή· αν συμβεί αυτό, υπάρχει η υπόσχεση ότι θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν από την αγέλη με κάτι πραγματικά ιδιαίτερο.
Προτεινόμενα κομμάτια: The Portal, Symmetry of the Hourglass, The Clock Queen Μπορεί επίσης να σας αρέσουν: Anciients, Dvne, Desert Storm, Boss Keloid
Τελική ετυμηγορία: 6.5/10
Οι Witch Ripper είναι:
- Curtis Parker (φωνητικά, κιθάρες)
- Chad fox (φωνητικά, κιθάρες)
- Brian Kim (μπάσο, φωνητικά)
- Joe Eck (τύμπανα)
Με καλεσμένους:
- Irene Barber – φωνητικά στο The Spiral Eye
