Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος: Progressive Metal
Κυκλοφορία: 2026
Για fans των: Between the Buried and Me, Rush, Dream Theater, Others By No One.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ : Οι Βρετανοί Redshift επιστρέφουν με το τρίτο τους full-length άλμπουμ, “Down the Wire”, το οποίο κυκλοφορεί μέσω της Pale Wizard Records. Πρόκειται για ένα φιλόδοξο concept άλμπουμ που διαδραματίζεται σε έναν sci-fi, δυστοπικό κόσμο όπου τα πάντα –ακόμα και η τέχνη– δημιουργούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη (generative AI). Το στόρι ακολουθεί το ταξίδι ενός ανθρώπου που προσπαθεί να γκρεμίσει την κυριαρχία των αλγορίθμων. Μουσικά, το τρίο παντρεύει τη χαοτική, πολυσχιδή προσέγγιση των Between the Buried and Me με την τεχνική λάμψη των Rush, προσφέροντας ένα έργο γεμάτο εναλλαγές. Στον δίσκο συμμετέχουν επίσης ως καλεσμένοι ο θρυλικός Derek Sherinian (πλήκτρα) και ο John Hare (τρομπέτα).
Tracklist :
- 1.The Routine 06:38
- 2.The Singer 07:03
- 3.The Machine 10:31
- 4.The Clown 03:53
- 5.The Rogue 09:06
- 6.The Redemption 13:28
ΚΡΙΤΙΚΗ : Το “Down the Wire” καταπιάνεται με ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα: τον κίνδυνο και την ανούσια πλαστικότητα της τεχνητής νοημοσύνης στη σύγχρονη εποχή. Εκτελεστικά, το συγκρότημα πραγματικά κεντάει. Η έντονη παρουσία του μπάσου δίνει ένα υπέροχο, σχεδόν “Geddy Lee” συναίσθημα που χαίρεσαι να ακούς, ενώ ο Jack Camp στα τύμπανα είναι καταιγιστικός. Σε κομμάτια όπως το κορυφαίο του δίσκου “The Machine” ή το πολυποίκιλο “The Rogue” (όπου έχουμε μέχρι και τρομπέτες πάνω σε blast beats, αλλά και τον τεράστιο Derek Sherinian στα πλήκτρα), οι Redshift δείχνουν ότι έχουν τρομερές ιδέες και μπορούν να γράψουν σπουδαίο, χαοτικό prog.
Εδώ όμως τελειώνουν τα καλά νέα, γιατί ο δίσκος σκοντάφτει σοβαρά σε αρκετά σημεία. Αρχικά, τα καθαρά φωνητικά του Liam Fear είναι αρκετά αδύναμα και επίπεδα, ενώ τα growls του μοιάζουν με μια απλή, διεκπεραιωτική αντιγραφή του Tommy Rogers (BTBAM). Επιπλέον, η παραγωγή στερείται όγκου και βάρους, κάνοντας τα βαριά σημεία να ακούγονται “άδεια”, στερούμενα της απαραίτητης κινηματογραφικής αίσθησης. Το μεγαλύτερο αγκάθι, όμως, είναι η τονική ασυνέπεια και οι –το λιγότερο– αμήχανοι στίχοι. Η μπάντα πηδάει από τη σοβαρότητα σε μια αχρείαστη «καρτουνίστικη» υπερβολή (ακούστε το γελοίο, zany “The Clown” και θα καταλάβετε). Τελικά, είναι ένας δίσκος που παλεύει με τις αδυναμίες του· έχει σπουδαίες προοπτικές, αλλά χάνεται μέσα στην ίδια του την παραξενιά. (Βαθμολογία: μέτρια)
Social Links :
