SUBMASQ – Spirit Animal | Metal Territory

Οι SUBMASQ, γνωστοί παλιότερα ως Subterranean Masquerade, επιστρέφουν με το έβδομο άλμπουμ τους και πρώτη κυκλοφορία στη Willowtip Records. Το «Spirit Animal» βγαίνει στις 18 Σεπτεμβρίου και στην ουσία είναι ένα αυτοβιογραφικό ταξίδι: τραύμα, εθισμός, διπολική διαταραχή και συλλογική μνήμη, όλα περασμένα μέσα από μια διαρκή αναζήτηση ταυτότητας και ανήκειν.

Χώρα: Ισραήλ
Είδος: Progressive Metal
Για fans των: Green Carnation, Orphaned Land, Devin Townsend

🤘 Στήριξε το MetalTerritory

Εννέα κομμάτια, περίπου 42 λεπτά, με τα ethnic όργανα να μπλέκονται με το progressive rock: «Cardamom», «Monuments», «Mechanical Prayers», «Calypso», «Anger», «Sanctified», «Uman Inshallah», «The Unlucky» και «Trust».

Τη μπάντα αποτελούν ο Davidavi «Vidi» Dolev στα φωνητικά, οι Tomer Pink και Or Shalev στις κιθάρες, ο Golan Farhi στο μπάσο, ο Yalon Shori στα τύμπανα και ο Shai Yallin στα πλήκτρα, τα electronics και το handpan, με τον Dima Kogan στις ζωντανές εμφανίσεις. Στους καλεσμένους ξεχωρίζει ο Ron «Bumblefoot» Thal, που παίζει το σόλο κιθάρας στο «Cardamom», ενώ ακούγονται επίσης tablas, ούτι, μπουζούκι, βιολί, τσέλο και κρουστά. Τη μίξη υπογράφει ο Adam Noble, γνωστός από δουλειές με τους Leprous και τους Katatonia.

Η άποψή μας

Οι SUBMASQ έχουν έναν τρόπο να γεμίζουν κάθε δευτερόλεπτο: σχεδόν παντού υπάρχει κάτι επιπλέον, ένα όργανο, ένα κρουστό, μια λεπτομέρεια που ανακαλύπτεις στη δεύτερη ή τρίτη ακρόαση. Το «Anger» είναι το πιο δυνατό σημείο, με ένα ρεφρέν που σηκώνεται για τα καλά και ερμηνεία από τον Vidi στα όρια του θεάτρου, ενώ το «Cardamom» ανοίγει τον δίσκο με τρόπο που σε κερδίζει αμέσως. Το «Monuments» συνεχίζει με ένα νευρικό, ασταθές χτίσιμο, και το «Trust» κλείνει με πιο σκοτεινή διάθεση, εγχόρδα και συνεχείς αλλαγές ρυθμού.

Το πρόβλημα δεν είναι η εκτέλεση, αλλά οι ιδέες από κάτω. Ο δίσκος είναι πιο άμεσος και πιο φωτεινός από τους προηγούμενους, και αυτό τον κάνει ευκολότερο στην ακρόαση, με κόστος όμως: αρκετά από τα βασικά riff και τις μελωδίες είναι πιο απλά από ό,τι μας έχει συνηθίσει η μπάντα, και κάποιες στιγμές — το disco πέρασμα στο «Mechanical Prayers», το πολύ καθαρό ρεφρέν του «Calypso» — μοιάζουν τοποθετημένες για να τραβήξουν τον ακροατή παρά να βγουν φυσικά από τη σύνθεση.

Παραμένει, πάντως, ένας δίσκος που ακούγεται άνετα και ξανά. Η ισορροπία ανάμεσα στα ethnic όργανα και το progressive metal κρατά, η παραγωγή είναι καθαρή και γεμάτη, και οι πιο συμβατικές στιγμές δεν χαλάνε τη συνολική εικόνα. Δεν είναι το πιο τολμηρό άλμπουμ τους, είναι όμως μια αξιόλογη προσθήκη σε μια δισκογραφία που δύσκολα απογοητεύει.