Οι The Ocean επιστρέφουν με το ενδέκατο άλμπουμ τους, το «Solaris», που κυκλοφόρησε στις 25 Σεπτεμβρίου από την Pelagic Records. Ο δίσκος έρχεται μετά το «Holocene» του 2023 και με αρκετές αλλαγές στη σύνθεση — ανάμεσά τους και η αποχώρηση του τραγουδιστή Loïc Rossetti.
Χώρα: Γερμανία
Είδος: Post-Metal, Progressive Metal (μικτά φωνητικά)
Για fans των: Mastodon, Cult of Luna, Isis
Το «Solaris» στηρίζεται πολύ στον ήχο του: η μίξη και το mastering έγιναν από τον Jens Bogren και του δίνουν κινηματογραφική κλίμακα. Το εναρκτήριο κομμάτι, «52°30’11″N, 13°26’12″E», ανοίγει με βιμπράφωνο και τα πνευστά με τα έγχορδα γεμίζουν σιγά σιγά τον χώρο, μέχρι το χτίσιμο να σκάσει στο πρώτο βαρύ riff του «Departure Song». Στα φωνητικά, ο Enrico Tiberi και η Lane Shi (Otay:Onii) μοιράζονται τον ρόλο.
Οι post-metal κορυφώσεις δένουν φυσικά με τις πιο progressive στιγμές του δίσκου και τα μεγάλα crescendo κρατούν τη δυναμική που ξέρουμε από τη μπάντα. Όποιος αγαπά την εποχή του «Phanerozoic» θα κολλήσει στο ρεφρέν του «Light Pollution», στο δεύτερο μισό του «Simulacra» — το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι της καριέρας τους — και στο bluesy φινάλε του «Ultima Esperanza».
Η άποψή μας
Το πρόβλημα του «Solaris» δεν είναι οι ιδέες αλλά η διάρκειά τους. Στα 70 λεπτά του, ο δίσκος δείχνει να μην εμπιστεύεται το υλικό του: το «Simulacra» φτάνει τα 18 λεπτά και γυρίζει ξανά και ξανά πάνω σε αδύναμες ιδέες, το «Departure Song» κλείνει με δύο λεπτά το ίδιο riff, και το «Light Pollution» τραβά μια δομή στροφή-ρεφρέν ως τα δέκα λεπτά. Και τα τρία έχουν καλές στιγμές — το θέμα είναι ότι χρειάζονται λιγότερα λεπτά. Η μίξη του Bogren και οι ερμηνείες κρατούν τον δίσκο ψηλά, αλλά η ροή του δεν έχει την ένταση των καλύτερων στιγμών του.
Για να κλείσουμε
Το «Solaris» θέλει υπομονή για να το ακούσεις ως το τέλος: έχει τον ήχο, τις ερμηνείες και στιγμές που θυμίζουν γιατί οι The Ocean έχουν τη θέση που έχουν, αλλά αργεί πολύ να τα δείξει όλα αυτά.
Δες επίσης
Playgrounded – A Flower To Water · Τα άλμπουμ του Αυγούστου 2026: Prog, death, power
