Vision Divine - A Clockwork Reverie

Χώρα: Ιταλία

Είδος: Progressive / Power Metal

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Ψήφισε το είδος metal που ακούς περισσότερο

Πες μας τι ακούς περισσότερο. Κι αν το είδος σου δεν είναι στη λίστα, γράψ’ το στα σχόλια της ομάδας — μετράει κι αυτό.

ΣΤΗΡΙΞΕ ΤΟ METAL TERRITORY

Αν θέλεις να στηρίξεις το Metal Territory, στο Monsterville θα βρεις ωραία πράγματα χωρίς να πληρώσεις επιπλέον χρήματα.

Δες τα στο Monsterville

Κυκλοφορία: 2026

Για fans των: Labyrinth, DGM, Kamelot, Secret Sphere, Symphony X.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ : Οι Ιταλοί βετεράνοι του Progressive/Power Metal, Vision Divine, επιστρέφουν δισκογραφικά μέσω της Scarlet Records με τη νέα τους κυκλοφορία, “A Clockwork Reverie”. Το σχήμα του κιθαρίστα Olaf Thorsen, γνωστό για την άψογη τεχνική του κατάρτιση και τις μεγαλεπήβολες μελωδίες, συνεχίζει να προσφέρει υψηλής ποιότητας συνθέσεις. Η νέα τους δουλειά συνδυάζει την ταχύτητα και την ενέργεια του power metal με πιο μελωδικές/AOR στιγμές, ενώ παράλληλα αποτίει φόρο τιμής στο παρελθόν τους, εντάσσοντας ανανεωμένες εκτελέσεις κλασικών κομματιών από τη χρυσή τους εποχή (2004-2007).

Tracklist :

Sator Rotas
A Clockwork Reverie
18 (It Feels like Heaven)
Andromeda
Identities (2026 Version)
God Is Dead (2026 Version)
The 25th Hour (2026 Version)

<a href="https://scarletrecords.bandcamp.com/album/a-clockwork-reverie" target="_blank" rel="noopener">A Clockwork Reverie by Vision Divine</a>

ΚΡΙΤΙΚΗ : Αν πρέπει να τους αναγνωρίσω κάτι από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο του “A Clockwork Reverie”, αυτό είναι η αψεγάδιαστη παραγωγή. Μιλάμε ίσως για τον πιο κρυστάλλινο και καθαρό power metal ήχο που έφτασε στα αυτιά μου φέτος. Μουσικά, τα καινούργια κομμάτια ακολουθούν μια αρκετά τυπική, αλλά άρτια εκτελεσμένη συνταγή, με τον νέο τραγουδιστή Michele Luppi να δίνει ρέστα. Ειδικά στο πιο AOR/hard rock “18 (It Feels like Heaven)”, η χροιά του και οι ψηλές του νότες κλέβουν την παράσταση, αποδεικνύοντας ότι είναι μια σπουδαία προσθήκη για την μπάντα.

Εδώ όμως αρχίζουν τα προβλήματα της κυκλοφορίας. Ο δίσκος ουσιαστικά “σώζεται” από το παρελθόν του, αφού τα τρία τελευταία κομμάτια είναι επανεκτελέσεις παλιών ύμνων τους. Το κακό είναι ότι αυτά τα διαμάντια (“Identities”, “God Is Dead”, “The 25th Hour”) ρίχνουν κυριολεκτικά στα αυτιά στις νέες συνθέσεις. Παρότι τα πλήκτρα και τα ντραμς δίνουν τρομερή prog δυναμική σε αυτό το κλείσιμο, νιώθεις μια αμηχανία. Είναι κάπως άβολο όταν μια μπάντα έχει την ανάγκη να αναμασήσει τις παλιές της δόξες για να δώσει βάρος σε ένα νέο άλμπουμ, αποδεικνύοντας τελικά ότι το παλιό της υλικό ήταν κλάσεις ανώτερο. Μια δουλειά που είχε προοπτικές, αλλά μένει εγκλωβισμένη στη νοσταλγία της.

Social Links :