Περιμένετε, το αστείο τραγούδι του Guitar Hero III γίνεται 20; Τι διάολο; Ναι, πράγματι—ποιος καλύτερος τρόπος για να ξεκινήσει το 2026 από το να κάνεις τις μάζες να νιώσουν γέροι; Οι DragonForce δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για κανέναν που υπήρξε στα 2000. Γεννημένοι από τα απομεινάρια του black metal συγκροτήματος Demoniac το 1999, οι Βρετανοί κιθαρίστες Herman Li και Sam Totman ήταν πάντα το δίδυμο στο επίκεντρο του συγκροτήματος με τη φιλοσοφία τους “όσο περισσότερο είναι περισσότερο” σε στυλ Yngwie .
Τα Valley of the Damned και Sonic Firestorm έχουν ήδη τραβήξει σημαντική προσοχή, αλλά το Inhuman Rampage του 2006 είναι αυτό που έκανε το συγκρότημα διαβόητο. Πολλοί χαρακτήρισαν τα τραγούδια τους πολύ μεγάλα, πολύ γρήγορα, ακατάλληλα για παιχνίδι ζωντανά και πολύ τυχαία, ενώ ταυτόχρονα ήταν όλα τα ίδια. Κι όμως, έκαναν την εμφάνισή τους σε μια αμερικανική αγορά εχθρική προς τα σωστά riff και σόλο. Πώς μπόρεσε να συμβεί αυτό, και γιατί κανείς δεν τους σταμάτησε;
Οι Inhuman Rampage ήταν σαν τους DragonForce να πετάνε πράγματα σε έναν τοίχο, και κάπως έτσι κόλλησαν όλα. Όσο κι αν επηρεάζονται από τη μελωδική power επίθεση των Stratovarius , τα σκληρά φωνητικά (“Operation Ground and Pound”) και η απόλυτη αγριότητα παραπέμπουν σε άλλες ρίζες. Η κιθαριστική δουλειά είναι αναμφισβήτητα ογκώδης όσο και εκκεντρικά μαξιμαλιστική, διακοσμημένη με κάθε είδους εκκεντρικά beep-bloop εφέ (“Storming the Burning Fields”). Τα γεμάτα hook keyboards του Vadim Pruzhanov (“Cry for Eternity”) και οι συνεισφορές του στη σύνθεση τραγουδιών (“Body Breakdown”) είναι ένα κρίσιμο μελωδικό αντίστιγμα που λείπει πολύ στα δύο τελευταία άλμπουμ. Τέλος, τα φωνητικά του ZP Theart είναι εμβληματικά για κάποιο λόγο. Αν και δεν είναι τα πιο εντυπωσιακά τεχνικά ούτε πολύπλευρα, έχει μια δυνατή και μοναδική ερμηνεία που δεν είναι διχαστική όπως θα ήταν ένα παραδοσιακό Kiskean ( Helloween ) θρήνο, κάνοντας αυτό το άγριο wankfest να ξεχωρίζει ακόμα περισσότερο ανάμεσα στα power metal συγκροτήματα. Όλα τα παραπάνω οδήγησαν σε έναν αξιοσημείωτα συνεπή δίσκο. Τα βαθιά κομμάτια του άλμπουμ (“Body Breakdown,” “The Flame of Youth”) είναι ακόμη πιο δυνατά από τις επιτυχίες, και το καταπληκτικό ιαπωνικό bonus track “ Lost Souls in Endless Time ” ήταν πάντα το πραγματικό κλείσιμο του άλμπουμ κατά τη γνώμη μου.
Το Inhuman Rampage κατέληξε να σημειώσει τεράστια επιτυχία, πρώτα από μόνο του και στη συνέχεια ως μέρος της ποπ κουλτούρας. Μέχρι εκείνη την εποχή, ο κόσμος άρχιζε επιτέλους να ξεπερνά όλη τη φάση του nü και της «εναλλακτικής». Οι τάσεις είναι κυκλικές και οι DragonForce ήταν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή. Η φιλόδοξη, περίπλοκη σύνθεση τραγουδιών και η δεξιοτεχνία στο σόλο κιθάρας προσέλκυσαν ένα ευρύτερο κοινό με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσε να είχε προσελκύσει 5-10 χρόνια πριν. Όσο για το “ελέφαντα στο δωμάτιο”, το “Through the Fire and Flames” κέρδισε θρυλική θέση το 2007 ως το πιο δύσκολο τραγούδι του Guitar Hero III για να κατακτήσει κανείς . Κατά συνέπεια, οι DragonForce έγιναν γνωστοί ως το συγκρότημα “TtFaF”, περιστασιακά προς δυσαρέσκεια των μελών. Πολλοί έχουν ξεχάσει ότι ήταν ήδη δημοφιλείς πριν από το Inhuman Rampage , παίζοντας σε συναυλίες με τους Helloween και τους Iron Maiden πριν γίνουν headliners. Εμφανίστηκαν σε ένα παιχνίδι λόγω της δημοτικότητάς τους, όχι το αντίστροφο. Ανεξάρτητα από αυτό, η σύνδεση σίγουρα δεν έβλαψε και είναι μέρος του λόγου που βρίσκομαι εδώ που γράφω γι’ αυτούς σήμερα .
Αλλά αν αυτό ήταν μια τόσο μεγάλη επιτυχία, γιατί καμία άλλη μπάντα δεν προσπάθησε να αντιγράψει τους DragonForce ; Δεν υπάρχει έλλειψη ανθρώπων που δεν θα μπορούσαν να φτάσουν την ταχύτητα ή την ενέργειά τους, όπως αποδεικνύεται από το grindcore και τα σχετικά. Νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός πολλών συνωμοτικών παραγόντων. Καταρχάς, το δεύτερο κύμα του power metal (περίπου 1997-2006) γενικά είχε την τελευταία του ακμή εκείνη την εποχή. Δεύτερον, κανείς άλλος δεν είχε το ίδιο διαταραγμένο σύνολο επιρροών που είχαν αυτοί οι τύποι. Black metal, power metal, AOR, ρετρό παιχνίδια – ακόμα κι αν προσπαθούσαν άλλες μπάντες, δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν τη φόρμουλα των Inhuman Rampage χωρίς αυτές τις ρίζες.
Το Inhuman Rampage παραμένει ένα από τα αγαπημένα μου power metal άλμπουμ μέχρι και σήμερα. Οι DragonForce αργότερα άλλαξαν τα δεδομένα, δημιουργώντας περισσότερα σπουδαία άλμπουμ, ακολουθούμενα από κάποιες μικρές απογοητεύσεις, αλλά κανένα δεν έπιασε κεραυνό στο στόμα όπως οι Inhuman Rampage . Και λίγοι το προσπάθησαν καν, γιατί κανείς στη σκηνή του power metal αυτή τη στιγμή δεν ακούγεται σαν τους παλιούς DragonForce , ειδικά όχι το ίδιο το συγκρότημα. Κάποιοι χαίρονται που αφήνουν πίσω αυτό το στυλ, αλλά νομίζω ότι υπάρχει μια χαμένη ευκαιρία εδώ. Σε έναν κόσμο των Archspire , έχει γίνει απολύτως σαφές ότι υπάρχει ακόμα ζήτηση για συγκροτήματα που ωθούν τα άκρα, τα όρια της λογικής και της καλαισθησίας. Οι τάσεις είναι κυκλικές και το nü σηκώνει ξανά το άσχημο κεφάλι του. Ποιος θα κάνει το επόμενο Inhuman Rampage ;
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
