Όποιος έχει ακούσει για το μοντερνιστικό κλασικό έργο του James Joyce, τον Οδυσσέα, σχεδόν σίγουρα έχει συναντήσει ξανά τη φράση «τύψη συνείδησης». Ένα κεντρικό θέμα του μυθιστορήματος, η τύψεις συνείδησης, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή ενοχή για μια υποτιθέμενη ηθική αποτυχία, αλλά και στη δυστυχία που αυτή προκαλεί, το βάρος και το βασανιστήριό της.
Τις ημέρες που προηγήθηκαν της κυκλοφορίας του « Τύψεις Συνείδησης» , του ανεξάρτητου ντεμπούτου από το Agenbite Misery του Νιου Χάμσαϊρ , ένα άλμπουμ εμπνευσμένο από τον Οδυσσέα και «βουτηγμένο στη θλίψη, την αποξένωση και την αναζήτηση νοήματος στη σύγχρονη ζωή», βίωνα κι εγώ ο ίδιος αυτή την ομώνυμη αναταραχή. Γιατί; Επειδή οι Agenbite Misery , μαζί με τον μπασίστα Cam Netland και τον ντράμερ/βασικό τραγουδιστή Adam Richards, είναι το δημιουργικό παιδί του κιθαρίστα/συνθεσάιζερ Sam Graff, του δικού τους Samguineous Maximus της AMG . Υπόσχομαι μια όσο το δυνατόν πιο δίκαιη και αμερόληπτη κριτική τόσο στον συνάδελφό μου όσο και στους αδίστακτους επιστάτες μου, και ένα τρομακτικό ερώτημα με βασάνιζε αμείλικτα ανάμεσα στην αποδοχή της εργασίας και στην προαγωγή: « Κι αν είναι χάλια; »
Ανάμεσα στα μυριάδες υποείδη που επηρεάζουν τους Remorse of Conscience , η βάση των Agenbite Misery είναι μια συμπληρωματική σύντηξη sludge και black metal. Τραγούδια όπως τα “Bellwether and Swine” και “Mnesterophonia” ταλαντεύονται ανάμεσα σε blackened ένταση δεύτερου κύματος και ένα ξέπλυμα από Acid Bath grime, ενώ τα wrecks house των “Telemachean Echoes” διαπερνούν την σκληροπυρηνική sludge βαρβαρότητα και το “Circe” προσδίδει μια ατμοσφαιρική μελαγχολία παρόμοια με αυτή των Hexrot . Αυτό λειτουργεί: η sludge επιρροή των Agenbite Misery προσθέτει βάρος στα blackened riff τους, ενώ η black metal επιρροή τους βοηθά να μην αργεί πολύ η sludge τους. Αλλού, οι Agenbite Misery ρίχνουν το βάρος τους στο “Cascara Sagrada” με μια Portal esque disso-death depravity, επιδίδονται σε μελαγχολική ηλεκτρονική ατμόσφαιρα στο “The Twice-Charred Paths of Musing Disciples” και υιοθετούν ένα εντελώς χορευτικό στυλ Crippling Alcoholism στο post-rock, γεμάτο synth “Whatness of Allhorse”, το οποίο ακούγεται σαν κάτι για το οποίο ο Blade θα σκότωνε ένα δωμάτιο γεμάτο βρικόλακες. Οι Remorse of Conscience σπάνια μένουν ακίνητοι, και με την άριστη σύνθεση τραγουδιών των Agenbite Misery , όλα όσα προσπαθούν να συνδυάζονται αρμονικά.
Η ισορροπία είναι το κλειδί για την επιτυχία των Agenbite Misery και Remorse of Conscience . Κάθε τραγούδι είναι δημιουργημένο με εξαιρετικό δυναμισμό, είτε πρόκειται για τις μεταβαλλόμενες ταχύτητες του “Circe”, την ταλαντούμενη αίσθηση ελαφρότητας και συντριπτικής καταπίεσης του “Mnesterophonia” είτε για τη σταδιακή κλιμάκωση της βαρύτητας του “Whatness of Allhorse”. Φωνητικά, οι Agenbite Misery συνδυάζουν τα τρία μέλη του συγκροτήματος με κραυγές, βρυχηθμούς, τσιρίδες (“Bellwether and Swine”), γαβγίσματα (“Telemachean Echoes”) και (με άψογη ερμηνεία!) αποσπάσματα από τον προφορικό λόγο (“A Charitable View of Temporary Sanity”, “Whatness of Allhorse”), ταιριάζοντας σε όποια διάθεση απαιτούν τα τραγούδια. Η κορύφωση της ισορροπίας του Remorse of Conscience είναι το “A Charitable View of Temporary Sanity”, το οποίο σε όλη τη διάρκεια των δεκατριών λεπτών κυμαίνεται από στοχαστικά, ήσυχα αρπέζ του μπάσου ενάντια σε αραιές νότες κιθάρας σε τιτάνια doom riffs, από ρυθμούς κηδειών μέχρι διπλές πορείες θανάτου. Άλλοτε ήσυχα ενοχλητικές, άλλοτε μανιακά καταθλιπτικές, η ποικιλία στο στυλ και την προσέγγιση εμποδίζει το Remorse of Conscience να είναι ποτέ βαρετό.
Το “Remorse of Conscience” παραμένει συναρπαστικό σε όλη του την έκταση χάρη στην καλύτερη πράξη ισορροπίας των Agenbite Misery : την ανάμειξη της αμεσότητας με τις αργές κατασκευές. Παρά τη θεματική πυκνότητα που προέρχεται από το αρχικό του υλικό, το ” Remorse of Conscience ” ξεκινά με μια απλή οργή στο “Telemachean Echoes” και φορτώνει τα “Whatness of Allhorse” και “Circe” με hooky synth και κιθάρα leads αντίστοιχα, προσφέροντας στο άλμπουμ μια χαλαρή ακρόαση. Έπειτα, υπάρχουν τα επικά κομμάτια των Agenbite Misery στο “A Charitable View of Temporary Sanity” και στο “Mnesterophonia”, τα οποία αποφεύγουν τη συμβατική δομή τραγουδιών για αργά, post-metal κύματα τύπου Isis και λασπώδη, noise-rock απειλή, στην οποία εύκολα χάνεται κανείς ως ακροατής. Και οι δύο τρόποι διατηρούν τον ρυθμό του Remorse of Conscience φρέσκο, και η μίξη σύντομων τραγουδιών (“Telemachean Echoes,” “The Twice-Charred Paths of Musing Disciples”) με εκτενή τραγούδια διαλύει περαιτέρω κάθε απειλή μονοτονίας που εισχωρεί. Τόσο από άποψη τραγουδιών όσο και από άποψη άλμπουμ, το Remorse of Conscience δεν είναι μόνο μια πλούσια, στοχαστική εξερεύνηση της ενοχής και της αναταραχής, αλλά και ένας πραγματικά, πραγματικά διασκεδαστικός δίσκος.
« Κι αν είναι χάλια; » Κι αν, όντως. Έχοντας περάσει τόσο πολύ χρόνο με αυτόν τον δίσκο, η παλιά μου ανησυχία ότι θα κατέληγα να αντιπαθώ το Remorse of Conscience αντικαταστάθηκε από το νέο άγχος για το αν θα έβαζα υπερβολικά το Agenbite Misery και το Sam και θα φαινόμουν σαν να ευνοούσα τους AMG. Για να καταπολεμήσω αυτόν τον φόβο: τα «Whatness of Allhorse» και «Mnesterophonia» έχουν λίγο μεγάλη διάρκεια, το «Bellwether and Swine» τελειώνει λίγο αντικλιμακτικά και τα χτυπήματα και οι παγίδες στα τύμπανα θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο δυνατά συνολικά. Αλλά αυτό είναι το νερό κάτω από τη γέφυρα για ένα σπουδαίο άλμπουμ που χαρακτηρίζεται από περιπετειώδη τραγουδοποιία και βαθιά ατμόσφαιρα. Ακόμα κι αν δεν έχετε διαβάσει ποτέ λέξη από τον Οδυσσέα της Joyce , το Agenbite Misery και το Remorse of Conscience αξίζει τον κόπο. Είναι πολύ πιο εύκολο να το τελειώσεις από το Ulysses , τουλάχιστον.
Βαθμολογία : Εξαιρετικό
DR : 7 | Μορφή που αξιολογήθηκε : 320 kbps
Ετικέτα MP3 : Ανεξάρτητες
ιστοσελίδες : agenbitemisery.com | agenbitemisery.bandcamp.com | ampwall.com/a/agenbitemisery
Κυκλοφορίες παγκοσμίως : 6 Φεβρουαρίου 2026
Η κριτική έγινε από τον Αngry metal guy.
https://www.angrymetalguy.com/agenbite-misery-remorse-of-conscience-review/
