Χώρα: Ιταλία
Είδος: Progressive Rock / Progressive Metal (clean vocals)
Κυκλοφορία: 22 Μαΐου 2026
Για fans των: Airbag, Riverside, Porcupine Tree, Ions
ΚΡΙΤΙΚΗ | Metal Territory
Οι Cellar Noise επιστρέφουν με τον πιο «βαρύ» και ώριμο δίσκο τους μέχρι σήμερα. Το Panic Loves Telling Lies πατάει πάνω σε ένα concept για το πώς το μυαλό χτίζει αόρατους τοίχους που τελικά γίνονται φυλακή μας — αλλά το κάνει χωρίς να πέφτει στην παγίδα των κουραστικών χαρακτήρων και των υπερβολικών αφηγήσεων που συχνά χαλάνε prog κυκλοφορίες. Εδώ το concept υπάρχει, δένει τον δίσκο, αλλά δεν σου επιβάλλεται.
Το άλμπουμ ξεκινά με άγχος και ένταση. Το “Wasted Potential” έχει μια επαναλαμβανόμενη synth γραμμή που δημιουργεί νευρικότητα, ενώ τα drums μοιάζουν να τρέχουν για να προλάβουν. Το τελείωμα με djent και blast beats δείχνει ότι η μπάντα δεν φοβάται να ξεφύγει από το κλασικό prog rock ύφος της. Και εκεί ακριβώς λάμπουν: όταν αφήνουν πίσω τους το πιο «νεοπρογκ» κομμάτι τους και μπαίνουν σε πιο metal περιοχές.
Η φωνή του Francesco Lovari είναι από τα πιο δυνατά σημεία του δίσκου. Στις πιο ήρεμες στιγμές έχει μια γλυκιά, σχεδόν νανουριστική χροιά, αλλά όταν ανεβάζει ένταση —όπως στο τέλος του “Caged”— αποκτά βάθος και δύναμη. Η παραγωγή είναι εξαιρετική: όλα τα όργανα ακούγονται καθαρά, ακόμα και όταν η μπάντα γεμίζει τον ήχο με στρώσεις από κιθάρες, πιάνο, φωνητικά και drums.
Οι πιο δυνατές στιγμές όμως έρχονται πάντα στο τέλος των κομματιών. Το τελευταίο μισό του “Caged”, το κλείσιμο του “The Day We Never Met”, τα τελευταία δευτερόλεπτα του “Wasted Potential”. Αυτές οι κορυφώσεις είναι εντυπωσιακές, αλλά επειδή εμφανίζονται πάντα στο ίδιο σημείο, η δομή των κομματιών γίνεται προβλέψιμη. Παρ’ όλα αυτά, κάθε κομμάτι έχει τη δική του ταυτότητα: το “We Need to Talk” με το τσέλο, το “Caged” με το μάντρα που χτίζεται στρώμα‑στρώμα, το “The Day We Never Met” με τα ηλεκτρονικά στοιχεία τύπου Riverside.
Το Panic Loves Telling Lies έχει μια νικηφόρα συνταγή: prog rock με ακουστικές βάσεις, αλλά με djent κιθάρες και πιο βαριά ξεσπάσματα. Η μπάντα όμως δεν την αξιοποιεί πάντα στο μέγιστο. Παρ’ όλα αυτά, ο δίσκος είναι απολαυστικός χάρη στην παραγωγή, το δυνατό μπάσο και τη φωνή του Lovari. Αν συνεχίσουν να χτίζουν πάνω στα πιο metal στοιχεία τους, το επόμενο άλμπουμ μπορεί να είναι πραγματικά ξεχωριστό για τη σύγχρονη prog σκηνή. Τελική βαθμολογία: 7/10
Μέλη:
- Francesco Lovari — Vocals
- Alessandro Palmisano — Guitars
- Niccolò Gallani — Keys
- Loris Bersan — Bass
- Eric Bersan — Drums / Percussion
