Οι Gorod έχουν χτίσει το όνομά τους στο τεχνικό death metal, αλλά το «The Ember Gone» δείχνει μια μπάντα που αποφάσισε να ανοίξει τον ήχο της προς τα έξω. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου 2026 και το εξώφυλλο υπογράφει ο Hugo Gravel.
Χώρα: Γαλλία
Είδος: Progressive death metal, technical death metal
Για fans των: Obscura, Beyond Creation, Opeth, Gojira, Mastodon, The Ocean
Η βάση παραμένει η ίδια: riffs που πλέκονται, ρυθμοί που αλλάζουν, τεχνική που δεν κρύβεται. Η διαφορά είναι πού πηγαίνει αυτή η τεχνική. Εδώ το τεχνικό death metal σταματά να είναι ο ορισμός της μπάντας και γίνεται ένα ακόμη στοιχείο μέσα σε κάτι μεγαλύτερο, που έχει χώρο για grooves, post metal χτίσιμο, ανοιχτές μελωδίες και sludge βάρος.
Ο δίσκος χωράει και την αντίθεση. Υπάρχουν στιγμές που ο ήχος σηκώνει το φρύδι, με ανήσυχες αρμονίες, ρυθμούς που τραβούν αλλού και μελωδίες που ξεφεύγουν από την κλασική μινόρε κλίμακα. Το instrumental «Crimson» είναι το πιο καθαρό παράδειγμα, ένα κομμάτι που θυμίζει Cynic στην πιο περίεργη στιγμή τους. Αυτή η ειρωνεία λειτουργεί και αντίστροφα: όταν το θέμα είναι βαρύ, η μουσική δεν το ακολουθεί με θόρυβο, αλλά με πλάγιο τρόπο, κι έτσι η έκρηξη όταν έρχεται είναι πιο δυνατή.
Τα θέματα του άλμπουμ κινούνται γύρω από την καταστροφή του περιβάλλοντος, την κοινωνική κατάρρευση, την προσωπική ευθύνη και την υποκρισία της πολιτικής. Το «Remains» κλείνει τον δίσκο με κάλεσμα για εξέγερση, χωρίς να το φωνάζει.
Οι ερμηνείες στηρίζουν την ατμόσφαιρα. Τα φωνητικά είναι κυρίως σκληρά και δίνουν συναίσθημα με λίγους τόνους, ενώ τα καθαρά περνούν πιο διακριτικά και δεν είναι το δυνατό σημείο του δίσκου. Τα ντραμς είναι εξαιρετικά σε όλη τη διάρκεια, με συγκοπές και αλλαγές μέτρου που κρατούν σταθερό ρυθμό και, παρά την πολυπλοκότητα, κάνουν τη μουσική να κινείται. Οι κιθάρες πατάνε στην κλασική εποχή των Opeth, περνούν από sludge και grooves και φτάνουν σε solo με καθαρές, μελωδικές γραμμές και neoclassical γρήγορα περάσματα. Το μπάσο δεν προβάλλεται, αλλά κρατά τον παλμό, με κορυφαία στιγμή το πολυρυθμικό χτίσιμο του «Forgiveness».
Το άλμπουμ ακούγεται σαν συνάντηση αγαπημένων μπαντών: τα riffs του «Devise» θα χωρούσαν άνετα δίπλα σε Opeth εποχής «My Arms, Your Hearse», η ατμόσφαιρα του «Forgiveness» έχει το βάθος που ξέρουμε από τους The Ocean, και το «Regret» δείχνει την αγάπη τους για τους Mastodon. Η διαφορά είναι ότι οι Gorod χρησιμοποιούν αυτές τις αναφορές ως φόρο τιμής και όχι ως αντιγραφή, κρατώντας πάντα κάτι δικό τους μέσα στο κομμάτι.
Όποιος περιμένει έναν κλασικό technical death metal δίσκο, με την ένταση πάντα στο τέρμα, καλύτερα να το ακούσει με άλλες προσδοκίες. Όποιος όμως θέλει ένα progressive death άλμπουμ που αναπνέει, με στιγμές που μένουν, θα βρει εδώ ένα από τα πιο απολαυστικά πράγματα της χρονιάς: το «Forgiveness», το «Regret» και το «Remains» είναι οι στιγμές που κρατάς.
Δες επίσης
Τα άλμπουμ του Αυγούστου 2026: Prog, death, power | Volubilis – Theasterion
