Αντλώντας έμπνευση από την προφανή κατάρρευση του κόσμου, αποκαλυπτικές προφητείες και τη δική τους πορεία αντοχής σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών, οι Immolation από το Yonkers της Νέας Υόρκης σηματοδοτούν το τέλος των ημερών ως κάτι άμεσο και ορατό στο δωδέκατο full-length άλμπουμ τους. Το Descent προσφέρει ένα όραμα κόλασης επί γης, που επιτίθεται σε ό,τι περιγράφει, πατώντας πάνω στις αποτυχίες του πολιτισμού με τη γνώριμη περιφρόνηση της μπάντας προς τα “cult” της σκέψης και τα ανεξέλεγκτα συστήματα εξουσίας. Πέρα από τη θεματολογία, έχουν δημιουργήσει ακόμη μία δυνατή death metal κυκλοφορία στο χαρακτηριστικό τους ύφος — έναν γνώριμο αλλά στιβαρό δίσκο που ακολουθεί τη φόρμα που έχουν χτίσει εδώ και χρόνια. Και τι φόρμα…
Οι Immolation σχηματίστηκαν ως τετράδα το 1988, προερχόμενοι εν μέρει από τη death/thrash μπάντα Rigor Mortis (όχι τους Τεξανούς) και άλλους μουσικούς. Σύντομα εξελίχθηκαν σε ένα βασικό τρίο που παρέμεινε σταθερό στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας τους. Οι πρώτες τους δουλειές βοήθησαν να καθοριστεί ο ήχος του death metal, ενώ ταυτόχρονα δημιούργησαν μια δική τους ταυτότητα μέσα από ανήσυχα, “στραβά” grooves και χαρακτηριστική δυσαρμονία. Τα πρώτα πέντε περίπου άλμπουμ τους θεωρούνται δικαίως πρωτοποριακά και έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το extreme metal γενικότερα. Όπως είχα αναφέρει και σε παλαιότερο review για το Acts Of God (2022), είχα πρωτοανακαλύψει τη μπάντα ως μια εναλλακτική στο Altars Of Madness γύρω στο 1992, όταν ένα δανεικό αντίτυπο του Dawn Of Possession (μαζί με το The Karelian Isthmus) μου έδωσε ένα από τα πιο καθαρά standards death metal που έχω μέχρι σήμερα. Από τότε παραμένω fan, με το Close To A World Below (2000) να το θεωρώ το απόλυτο αριστούργημά τους.
Τι άλλαξε μετά το 2007; Μια πιο πρακτική προσέγγιση προς τη σταθερότητα. Η μπάντα στράφηκε σε μια πιο “ασφαλή” εξέλιξη, κάτι που για κάποιους φαν μοιάζει με πτώση. Η μετάβαση σε πιο καθαρή παραγωγή και η συνεργασία με τον παραγωγό Zack Ohren οδήγησαν σε έναν πιο ομοιογενή ήχο, χάνοντας κάπως το παλιό underground feeling. Η ποιότητα δεν έπεσε ποτέ, τα live μάλιστα βελτιώθηκαν, αλλά η σύνθεση έγινε λιγότερο “πιασάρικη” ή ευρηματική σε σχέση με παλιότερα. Υπάρχουν δύο απόψεις: άλλοι περιμένουν μια νέα έκρηξη δημιουργικότητας, άλλοι απλά χαίρονται που η μπάντα συνεχίζει με τόσο υψηλό επίπεδο.
Καθώς οι Immolation πλησιάζουν τα 40 χρόνια ύπαρξης, η δισκογραφία τους γίνεται όλο και πιο “αυτοαναφορική”, βασισμένη στο δικό τους ιδιαίτερο ύφος. Το Atonement (2017) έφερε λίγο πιο “οργανικό” ήχο, ενώ το Acts Of God (2022) απλοποίησε τις συνθέσεις σε μικρότερα κομμάτια. Το Descent περιορίζει τη διάρκεια, κρατάει πιο επιλεγμένα κομμάτια και δίνει πιο συνοχή στο σύνολο.
Το πρώτο μισό του δίσκου είναι από τα πιο δυνατά που έχουν κάνει εδώ και καιρό. Το άνοιγμα με το “These Vengeful Winds” φέρνει αμέσως το γνώριμο αποκαλυπτικό ύφος. Το “The Ephemeral Curse” ανεβάζει την ένταση με πιο έντονα leads, ενώ το “God’s Last Breath” αρχίζει να δίνει την πραγματική δύναμη του δίσκου, με πιο επιθετικά riffs και ρυθμική ένταση.
Στη μέση του άλμπουμ βρίσκονται και τα πιο δυνατά κομμάτια, όπως το “Adversary” και το “Bend Towards The Dark”, που θυμίζουν έντονα παλαιότερες εποχές της μπάντας. Συνολικά, το άλμπουμ δεν ξεφεύγει από τη “συνταγή”, αλλά την εκτελεί άψογα.
- Δες και αυτό το σχετικό άρθρο: THE GREAT OBSERVER – Loss of Transcendence (2026) | Κριτική
Το βασικό που πρέπει να πει κανείς για τους Immolation είναι ότι δεν βασίστηκαν ποτέ απλά στο ότι “υπάρχουν”. Η συνέπειά τους και η πίστη τους στο ύφος τους είναι αυτό που τους κρατάει τόσο δυνατούς. Το Descent είναι ακριβώς αυτό που περιμένουν οι περισσότεροι fans.
Το δεύτερο μισό του δίσκου συνεχίζει δυνατά, με το “Host” και το ομώνυμο “Descent” να ξεχωρίζουν, ειδικά το τελευταίο που είναι από τα πιο βαριά και ολοκληρωμένα κομμάτια του δίσκου.
Στιχουργικά, η μπάντα παραμένει σε υψηλό επίπεδο. Το θέμα της κατάρρευσης της ανθρωπότητας παρουσιάζεται μέσα από ένα μη θρησκευτικό πρίσμα, με έντονη κριτική στην απληστία, την άγνοια και την αυτοκαταστροφική φύση του ανθρώπου.
Τελικά, το τι θα πάρει κάποιος από το δωδέκατο άλμπουμ μιας μπάντας με σχεδόν 40 χρόνια πορείας εξαρτάται από το πότε τους γνώρισε και τι περιμένει. Μπορεί να έχει κάποιες αδυναμίες, αλλά παραμένει μια πολύ δυνατή κυκλοφορία.
Οι Immolation παραμένουν μία από τις πιο σταθερές και αξιόπιστες μπάντες στο death metal. Το Descent ίσως να μην είναι ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς, αλλά σίγουρα αξίζει την προσοχή και θα αποδώσει ακόμα καλύτερα ζωντανά.
