Το όνομα INFERI προέρχεται από αναφορά στον Χάρι Πότερ. Αυτό είναι το τελευταίο ήρεμο πράγμα που θα διαβάσεις σε αυτή την κριτική.
Οι Ναστβιλιανοί tech death μάστορες επιστρέφουν πέντε χρόνια μετά το Vile Genesis με το Heaven Wept, που κυκλοφόρησε 10 Απριλίου 2026 μέσω The Artisan Era — της ίδιας εταιρείας που ίδρυσε ο κιθαρίστας Malcolm Pugh το 2014 και που έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη με έναν συγκεκριμένο τύπο melodic tech death: γρήγορο, φανταχτερό, τεχνικά τρομακτικό αλλά με αρκετές μελωδίες για να μην χάνεσαι. Οι Inferi δεν έφτιαξαν απλώς αυτόν τον ήχο — τον όρισαν. Το ερώτημα με κάθε νέο δίσκο τους δεν είναι αν θα είναι καλό. Είναι αν θα έχει κάτι να πει που δεν έχουν πει ήδη.
Το Heaven Wept το λέει. Και το λέει με 37 λεπτά — ούτε ένα δευτερόλεπτο παραπάνω.
Ο Stevie Boiser στα φωνητικά είναι από τους λόγους που αυτός ο δίσκος λειτουργεί τόσο καλά. Τσιριχτές υψηλές, σταθερές μεσαίες, βαθιά γρυλίσματα — και τα τρία με πεποίθηση, χωρίς να φαίνεται ότι κάποιο από αυτά είναι το “αδύναμο” του χαρτί. Θυμίζει Trevor Strnad εποχής Black Dahlia Murder στον τρόπο που καθοδηγεί τα κομμάτια — σαν να ξέρει ακριβώς πού θέλει να σε πάει και πότε να σε αφήσει να πέσεις.
Οι κιθαρίστες Malcolm Pugh και Sanjay Kumar μοιράζουν τα σόλο με μια δικαιοσύνη που σπάνια βλέπεις σε dual-guitar μπάντες. Το ένα σόλο είναι του ενός, το επόμενο του άλλου, και όταν συνεργάζονται το αποτέλεσμα είναι αυτό που λες “α, γι’ αυτό υπάρχουν δύο κιθαρίστες”. Το “Of Rotted Wombs” συγκεκριμένα έχει ένα σόλο του Kumar στο πίσω μισό που είναι από τα highlights όχι μόνο του δίσκου αλλά της χρονιάς. Το κομμάτι χτίζεται με organ, χορωδία και κιθάρες που “κλαίνε” — και το κάνει χωρίς να γίνεται grandiose ή φουσκωμένο. Λέει ό,τι έχει να πει και φεύγει.
Ο Spencer Moore στα τύμπανα — που έφυγε αμέσως μετά στους Archspire, οπότε αποχαιρετάς και αυτόν εδώ — ακούγεται εκπληκτικά φυσικός για tech death μπάντα. Δεν ακούγεται σαν μηχανή, ακούγεται σαν άνθρωπος που παίζει γρήγορα. Αυτή η διαφορά είναι μεγαλύτερη από ό,τι φαίνεται. Το μπάσο το έπαιξε ο Pugh ο ίδιος — και αν δεν το ήξερες, δεν θα το καταλάβαινες, πράγμα που είναι από μόνο του κομπλιμέντο.
Τώρα για αυτό που λείπει: οι χαμηλές συχνότητες είναι σχεδόν ανύπαρκτες στο μιξ. Η μπάντα παίζει ζωντανά χωρίς μπασίστα και αυτό ακούγεται. Δεν καταστρέφει τον δίσκο, αλλά το νιώθεις κάποιες στιγμές ότι κάτι θα μπορούσε να πατάει πιο βαρύ από κάτω. Επίσης, όσοι ψάχνουν για την ορχηστρική χροιά του Revenant (2018) θα απογοητευτούν — εδώ τα orchestral στοιχεία είναι διακριτικά και λειτουργικά, όχι κεντρικά.
- Δες και αυτό το σχετικό άρθρο: Κριτική για το Sicarius – Nex | Metal Territory
Αλλά αυτά είναι μικρά παράπονα για έναν δίσκο που ξέρει τι θέλει και το κάνει με ακρίβεια. Οκτώ κομμάτια, κάτω από σαράντα λεπτά, καμία σπατάλη. Αν αγαπάς το tech death και δεν έχεις ακούσει τους Inferi, αυτός είναι καλό μέρος να ξεκινήσεις. Αν τους ξέρεις ήδη, ξέρεις ήδη τι κάνεις.
Βαθμολογία: Πολύ καλό! Κυκλοφόρησε: 10 Απριλίου 2026 | Label: The Artisan Era Για fans των: The Black Dahlia Murder, Archspire, Vale of Pnath, Beyond Creation Ιστότοποι: Bandcamp
