υπάρχουν δίσκοι που όταν βγήκαν δεν πήραν αυτό που τους άξιζε, και υπάρχουν δίσκοι που απλώς χάθηκαν στη ροή του χρόνου χωρίς να φταίει κανείς. Το Patriarchs of Evil ανήκει σε μια τρίτη κατηγορία: κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2018, πήρε τους επαίνους που του άξιζαν από αυτούς που το άκουσαν, και μετά… έμεινε εκεί. Σαν να περιμένει να το βρεις.
Οι VARATHRON από τα Ιωάννινα είναι από τα πιο σημαντικά και λιγότερο αναγνωρισμένα ονόματα της ελληνικής black metal σκηνής. Αν οι Rotting Christ είναι το όνομα που ξέρει ο κόσμος και οι Necromantia το όνομα που σέβονται οι connoisseurs, οι Varathron είναι η μπάντα που αγαπούν αυτοί που πραγματικά έχουν σκάψει βαθιά στο θέμα. Πιο cult, πιο σκοτεινοί, πιο evil — και με έναν δίσκο σαν αυτόν, πιο επίκαιροι από ποτέ.
Το Patriarchs of Evil είναι το έκτο τους full-length και σύμφωνα με πολλούς το καλύτερό τους από το Walpurgisnacht (1995) και μετά. Το line-up για πρώτη φορά έμεινε σταθερό από τον προηγούμενο δίσκο — και αυτό ακούγεται. Έχεις μια μπάντα που ξέρει τι κάνει ο διπλανός της, και αυτό το δέσιμο δίνει στις συνθέσεις μια συνοχή που δεν έχουν όλοι οι δίσκοι τους.
Τα τρία πρώτα κομμάτια — “Tenebrous”, “Into the Absurd”, “Luciferian Mystical Awakening” — είναι από τα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ. Το “Into the Absurd” ειδικά έχει μια θρασύτητα στα riffs που θυμίζει death/thrash εποχής Messiah, και ακούγεται εντελώς φυσικό μέσα στον ήχο τους — δεν είναι εισαγωγή, είναι κομμάτι του DNA τους. Το “Luciferian Mystical Awakening” πηγαίνει σκανδιναβικό melodic black metal και τα καταφέρνει χωρίς να χάνει τον εαυτό του.
Ο Necroabyssious — ο Στέφανος Καρασάββας για τους υπόλοιπους — είναι και εδώ ο λόγος που ο δίσκος έχει αυτό το ξεχωριστό χρώμα. Η φωνή του είναι ακραία ακόμα και για black metal μπάντα — brutal, αγνή, με μια ελληνική προφορά που δεν προσπαθεί να κρυφτεί και δίνει στον ήχο τον cult χαρακτήρα που δεν μπορείς να κατασκευάσεις αν δεν τον έχεις εξαρχής.
Η παραγωγή είναι γυαλισμένη και σύγχρονη — πιο καθαρή από τα 90s, αλλά χωρίς να χάνει βάρος και “καφρίλα”, όπως το έθεσε εύστοχα κάποιος που έγραψε γι’ αυτόν τον δίσκο. Δεν είναι ο τύπος της παραγωγής που προσπαθεί να κρύψει τις αδυναμίες — είναι ο τύπος που αφήνει τις συνθέσεις να μιλήσουν.
- Αξίζει να δεις και αυτό: Οι THE MAGUS παρουσιάζουν την boxset έκδοση του «Daemonosophia»
Αν υπάρχει κάτι που δεν δουλεύει τέλεια: στο μέσον προς τέλος ο δίσκος κάνει μια μικρή κοιλιά, χάνει λίγο τον ρυθμό του. Δεν είναι αρκετό για να σε βγάλει από τον δίσκο, αλλά είναι αρκετό για να το παρατηρήσεις. Το “Ouroboros Dweller” όμως κλείνει το άλμπουμ με τρόπο που σβήνει κάθε παράπονο — επικό, σκοτεινό, σαν να ανεβαίνει η θερμοκρασία στο τελευταίο δεκάλεπτο.
Αν δεν τον έχεις ακούσει, τώρα είναι καλή ώρα. Αν τον έχεις ακούσει και τον ξέχασες, είναι ακόμα καλύτερη ώρα να τον ξαναβάλεις. Οι VARATHRON είναι μια από τις λίγες μπάντες που δικαιούνται να λέγονται θρύλοι — και αυτός ο δίσκος είναι η απόδειξη.
Βαθμολογία: Πολύ καλό — ένας δίσκος που δεν γερνάει. Κυκλοφόρησε: 27 Απριλίου 2018 | Label: Agonia Records Ιστότοποι: Facebook | Bandcamp
