Υπάρχει κάτι βαθιά ειλικρινές στο να παίρνεις τη σήψη, την αποσύνθεση και τον αιώνιο κύκλο της ζωής-προς-θάνατο ως κεντρικό σου θέμα — και να το κάνεις με ποιητική διάθεση αντί για την τυπική death metal αισθητική του “disturbed kid killing pets”. Οι REEKING AURA από Νέα Υόρκη/Νιου Τζέρσεϊ έχουν χτίσει έναν κόσμο γύρω από αυτή ακριβώς την ιδέα, και το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, ‘On The Promise Of The Moon’, είναι η πιο ώριμη και συνεκτική έκφρασή της μέχρι σήμερα.
Λίγο ιστορικό: Οι Reeking Aura γεννήθηκαν το 2019 ως σεξτέτο — μια συνάντηση μουσικών με εμπειρία στους Afterbirth, Unearthly Trance, Grey Skies Fallen κ.ά. — και το πρώτο τους EP (‘Beneath The Canopy Of Compost’, 2020) κινούνταν σε doomy, mid-paced ‘old school’ Death Metal μονοπάτια. Το ντεμπούτο LP ‘Blood And Bonemeal’ (2022) ήταν άλμα εμπρός — brutal αλλά melodic, πολυεπίπεδο, δυσανάγνωστο στην αρχή, ενδιαφέρον στο τέλος. Ένα άλμπουμ που έδειχνε μηχανισμό σε κίνηση χωρίς ακόμα να έχει βρει την τελική του κατεύθυνση.
Για το ‘On The Promise Of The Moon’ η μπάντα έχει αλλάξει ρυθμό τμήμα (μουσικοί από τους Trog), έχει περάσει σε κουιντέτο μετά την αποχώρηση του συνθέτη/κιθαρίστα Ryan Lipynsky, και έχει μπει στο στούντιο με ένα ξεκάθαρο στόχο: να συνενώσει τα ανταγωνιστικά στοιχεία του ήχου της σε κάτι πιο συνεκτικό. Αποστολή εκπληρωθείσα.
Το άλμπουμ λειτουργεί σαν ένα mélange — melodic death metal ως ο κύριος άξονας, brutal death ως η παλμική δύναμη κάτω από την επιφάνεια, prog-death ως η ανήσυχη σκέψη που αρνείται να ηρεμήσει. Υπάρχουν στιγμές που θυμίζουν το ‘Spectral Sorrows’ των Edge of Sanity, άλλες που παραπέμπουν στους Intestine Baalism ή ακόμα και στο μοναδικό LP των Amorbital — δηλαδή αυτή την αμερικανική ανταπόκριση στη σκανδιναβική melodic death εκρηκτική δεκαετία του ’90, πριν γίνει μαζική. Ο τραγουδιστής William Smith συνεισφέρει με ένα vocal εύρος που από μόνο του λειτουργεί σαν πέμπτο όργανο — guttural αλλά με χαρακτήρα.
Το opener “Concrete Basin Bath” ανοίγει αργά, εξελίσσεται σε τριάμισι λεπτά που χτίζουν κόσμο. Το “Gorged Beyond Grudges” σε τραβά με post-metallic drift και ατμοσφαιρικά σημεία που αιχμαλωτίζουν το αυτί. Το “Manure Like Magma” — ναι, ο τίτλος είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεστε — εκρήγνυται σε melodic οργή που είναι ό,τι πιο εντυπωσιακό έχουν γράψει. Και το “What Only Worms Witness” είναι εκεί που όλα κάνουν κλικ, εκεί που καταλαβαίνεις τι διαχωρίζει αυτό το άλμπουμ από το προηγούμενο.
Το closer/title track “On The Promise Of The Moon” κλείνει με melodic runs που αγγίζουν τους Sins of Omission — ένα φινάλε αντάξιο της υπόσχεσης του τίτλου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το mix/master έχει αναλάβει ο Dan Swanö, και η επιλογή αυτή δεν είναι τυχαία — ο άνθρωπος ξέρει ακριβώς πώς να κάνει αυτό το είδος ήχου να αναπνέει και να χτυπά σωστά, μετατρέποντας τα ~32 λεπτά του δίσκου σε κάτι πολύ πιο πυκνό και εμπαθές από ό,τι υπονοεί η διάρκειά του.
Και για το εξώφυλλο — ένας abstract watercolor πίνακας του Ion Carchelan — ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο ζοφερό και το ποιητικό, στέλνοντας μήνυμα ότι εδώ δεν πρόκειται για τυπική death metal αισθητική αλλά για κάτι πιο στοχαστικό.
Το ‘On The Promise Of The Moon’ δεν είναι τέλειο — η απουσία του αρχικού doomy swagger γίνεται αισθητή κάπου-κάπου, και μισή ώρα μπορεί να φαίνεται λίγη. Αλλά αυτό ακριβώς το συμπαγές format επιτρέπει στο άλμπουμ να αναπνέει καλύτερα στις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις — κάθε φορά αποκαλύπτει και κάτι νέο. Για μια μπάντα που εξακολουθεί να διαμορφώνεται, αυτό είναι πολύ καλό σημάδι.
