Ο κόσμος καίγεται. Εγκλήματα πολέμου αναφέρονται σαν δελτία καιρού. Η αγριότητα έχει γίνει ρουτίνα. Και οι PIG’S BLOOD από το Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν επιστρέφουν με το τρίτο τους άλμπουμ σαν να περίμεναν ακριβώς αυτή τη στιγμή για να κυκλοφορήσουν.
Το ‘Destroying The Spirit’ δεν είναι άλμπουμ που ψάχνει τη λεπτή ισορροπία. Είναι άλμπουμ που ξέρει τι θέλει και το κυνηγά με αδιάκοπη ορμή — μια υβριδική μηχανή Bestial Black/Death Metal και pure Death Metal groove που αντέχει εκεί που τόσοι άλλοι καταρρέουν: στο θέατρο του riff.
Λίγο ιστορικό: Οι Pig’s Blood γεννήθηκαν στα mid-2010s από τρεις μουσικούς με ποικίλο παρελθόν — hardcore punk/neocrust συνδεδεμένο με τους Halo of Flies, extremist black metal και thrashing grindcore. Το demo ‘Command More Blood’ (2015) έθεσε τις βάσεις: dual rot-clogged φωνητικά, blackened death μανία, punk throttle. Το ντεμπούτο LP (2017) έφερε πιο δομημένο ήχο, και από εκεί και πέρα κάθε άλμπουμ έχει προσθέσει περισσότερη δομή και λιγότερο χάος — χωρίς να χάσει ποτέ τον χαρακτήρα του.
Το δεύτερο LP, ‘A Flock Slaughtered’ (2019), ήταν η στιγμή που πολλοί κατάλαβαν ότι αυτοί οι τύποι παίζουν σε άλλο επίπεδο. “Ένα brutally heavy tank of an album” που είχε στοχευμένο αντίκτυπο αντί για ακαλαίσθητο χάος. Αν δεν το έχετε ακούσει, κάντε το τώρα.
Επτά χρόνια μετά τις απαρχές τους, οι Pig’s Blood ανασύρονται από τη συμπαγή λάσπη του και επιστρέφουν με άλμπουμ που συγκρίνεται άνετα με το ‘A Flock Slaughtered’ — ίσως πηγαίνει και λίγο παραπέρα. Υπάρχει ακόμα εκείνη η groaty, thrashing “τάξη μέσα στο χάος” αύρα (βλ. title track), αλλά η μπάντα φαίνεται ακόμα πιο αφοσιωμένη στη μανία των αμερικανικών Black/Death απαρχών. Ο opener “Standing In Depravity” θέτει αμέσως τον τόνο και η μπάντα τον διατηρεί αμείωτο μέχρι το τέλος.
Τα highlights; Το “Tartarean Infection” σπάει έξω με blasting ορμή. Το “Aftermath” — προσωπική αγαπημένη — εκτροχιάζεται σε death-thrashing grinding μανία που είναι από τις πιο ζωντανές στιγμές του δίσκου. Το “Rabid Dogs” είναι το σημείο μη επιστροφής — εκεί που το tunnel vision της μπάντας αρχίζει να διαλύει τις αντιστάσεις του ακροατή. Και το “Satanic Hammer Of Justice” φέρνει μια ευπρόσδεκτη έκπληξη: ένα black metal melodic riff στο άνοιγμα που σπάει τη ρουτίνα και δείχνει ότι η μπάντα έχει ακόμα ατού κρυμμένα — θα ήθελα περισσότερα από αυτά στο μέλλον.
Τα ~33 λεπτά του δίσκου δεν σέρνονται — αρνούνται απλά να σταματήσουν ή να στραφούν αλλού. Αυτό είναι συνειδητή επιλογή, όχι αδυναμία. Το κλείσιμο με το “Strikeforce Of Isolate Will” είναι αδρό και οριστικό, αν και τα πιο εμπνευσμένα πράγματα του άλμπουμ βρίσκονται στο πρώτο μισό. Το ενδιάμεσο τμήμα είναι εκεί που η μπάντα λάμπει πραγματικά.
Το ‘Destroying The Spirit’ δεν είναι ένα άλμπουμ-αποκάλυψη. Είναι κάτι καλύτερο: είναι η απόδειξη ότι μια μπάντα γνωρίζει ακριβώς ποια είναι, τι κάνει, και το κάνει καλύτερα από ποτέ. Για τους ήδη μυημένους, είναι εμπνευσμένη επανεπιβεβαίωση αρχών. Για τους νεοεισερχόμενους, είναι η ιδανική αφετηρία για να ανακαλύψουν ολόκληρη τη δισκογραφία τους.
Αρκετά υψηλά συνιστάται.
