Υπάρχει ένα ερώτημα που επιστρέφει κάθε φορά που ανοίγει συζήτηση για το metal: είναι η μουσική λιγότερο συναρπαστική από ό,τι ήταν, ή απλώς μας μιλά η νοσταλγία; Δεν είναι ρητορικό. Το ακούμε σε παρέες, σε σχόλια, στα φεστιβάλ, το ακούμε και στον εαυτό μας. Και η αλήθεια είναι ότι η εμπειρία δεν είναι ίδια με εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών — αλλά η μουσική αξίζει ακόμη να την ψάχνεις. Ο θάνατος της μονοκαλλιέργειας, ο τρόπος που ανακαλύπτουμε δίσκους, οι δεκαετίες που ξεχωρίζουμε και η σχέση της τεχνητής νοημοσύνης με τη ζωντανή μουσική είναι τα τέσσερα σημεία που κρατούν την κουβέντα ζωντανή.
Ο θάνατος της μονοκαλλιέργειας
Θυμόμαστε τα τέλη της δεκαετίας του 2000, όταν υπήρχε ακόμη ένα κέντρο: η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τα περιοδικά και τα charts. Ένα άλμπουμ μεγάλης μπάντας ήταν πολιτιστικό γεγονός που το συζητούσε όλος ο κόσμος, και τα charts αποτύπωναν με αρκετή ακρίβεια τι άκουγε το κοινό. Αυτό το κέντρο έχει χαθεί. Το κοινό κατακερματίστηκε σε δεκάδες κοινότητες, τα charts δεν παίζουν τον ρόλο που έπαιζαν, και μια κυκλοφορία μπορεί να περάσει αθόρυβη ακόμη κι όταν είναι εξαιρετική. Η μουσική δεν έγινε χειρότερη. Έπαψε όμως να είναι κοινό βίωμα: όταν ένα άλμπουμ δεν το ακούει ταυτόχρονα μια ολόκληρη γενιά, χάνεται κάτι που το streaming δεν το αναπληρώνει.
Πώς ανακαλύπτουμε μουσική πια
Η αλήθεια είναι ότι η ανακάλυψη της μουσικής έχασε τη γοητεία της. Κάποτε έπρεπε να διαβάσεις Kerrang, Metal Hammer ή Terrorizer, να δεις μουσική τηλεόραση όπως το Scuzz ή το MTV, να πας στο δισκάδικο και να ρισκάρεις τα χρήματά σου σε ένα CD που μπορεί και να μη σου άρεσε. Το ρίσκο αυτό έκανε την ανακάλυψη πιο δυνατή. Το Spotify και το YouTube τα κάνουν όλα εύκολα και ακαριαία, αλλά και πιο αδιάφορα, γιατί τίποτα δεν κοστίζει. Έτσι ο ακροατής γίνεται πιο επιλεκτικός και προσπερνά πολύ πιο εύκολα. Δεν λέμε ότι η ευκολία είναι κακή. Λέμε ότι δυσκολεύει τη δέσμευση.
Οι δεκαετίες και τα κλασικά άλμπουμ
Αν το κριτήριο είναι τα κλασικά άλμπουμ, οι δεκαετίες του 1990 και του 2000 βγαίνουν ψηλά — τις θεωρούμε τις καλύτερες. Τα 80s είχαν λιγότερη ποικιλία: thrash και traditional metal, με τα υπόλοιπα είδη σε νηπιακό ακόμη στάδιο. Τη δεκαετία του 2010 τη θυμόμαστε ως την πιο κενή, με την άνοδο του metalcore, του djent και του modern prog, λίγα μεγάλα άλμπουμ και μια στροφή στα singles αντί στα άλμπουμ-δηλώσεις. Πρόκειται, φυσικά, για τη δική μας εκτίμηση και όχι για κάποιο αντικειμενικό μέτρο. Κάθε δεκαετία έχει ανθρώπους που τη ζήσανε, και αυτοί θα τη διαφένδευαν με το ίδιο πάθος.
AI, ζωντανή μουσική και η επιστροφή
Για τις αιτίες, βλέπουμε περισσότερο χρόνο στο διαδίκτυο, περισσότερους πειρασμούς, τα κοινωνικά δίκτυα και τα ασύμμετρα πρότυπα που προβάλλουν, αντί για το παλιό μοντέλο όπου μια μπάντα χτιζόταν μέσα σε μια τοπική σκηνή, σε μια φούσκα. Το κλείσιμο όμως δεν είναι μοιρολατρικό. Βλέπουμε τον ενθουσιασμό να επιστρέφει, και πιστεύουμε ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί τελικά να ωφελήσει τη μουσική, γιατί δημιουργεί λαχτάρα για αυθεντικότητα και για ζωντανή μουσική. Τα live είναι σε μεγαλύτερη ζήτηση από ποτέ, οι τιμές ανεβαίνουν και οι μπάντες περιοδεύουν περισσότερο. Το συμπέρασμά μας: το metal δεν είναι πια το ίδιο συναρπαστικό σε σχέση με τις τρεις προηγούμενες δεκαετίες, αλλά αξίζει να ψάχνεις νέα μουσική και να στηρίζεις τις νέες κυκλοφορίες.
Δες επίσης
Δες επίσης: Είναι το Heavy Metal νεκρό; – Η άποψη του Κώστα και Οι 12 μεγαλύτερες αντιδράσεις στην ιστορία του metal.
